Όταν άρχισε τη δισκογραφική της καριέρα, πριν από είκοσι δύο χρόνια, ήταν αδύνατον να φανταστεί κανείς τι πορεία θα ακολουθούσε η Kris Davis. Όχι τόσο γιατί το “Lifespan” (Fresh Sound, 2004) δεν ήταν αρκετό ως πρώτο δείγμα γραφής, αλλά περισσότερο γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολο για έναν νέο καλλιτέχνη, όσο ταλέντο και αν διαθέτει, να καταφέρει να γίνει ηγετική μορφή στη νεοϋορκέζικη σκηνή. Εδώ και μια δεκαετία η Καναδή πιανίστρια μοιάζει να τρέχει με ασταμάτητη ταχύτητα. Ειδικά από τότε που ίδρυσε την ανεξάρτητη εταιρεία Pyroclastic Records, με την οποία μας τροφοδοτεί με πολύ δυνατές ηχογραφήσεις, δικές της και άλλων.

Ένα από τα σχήματα με τα οποία η Davis δείχνει να απολαμβάνει περισσότερο να δουλεύει είναι το τρίο που έφτιαξε πριν από λίγα χρόνια με δύο εξίσου δραστήριους και δημιουργικούς μουσικούς: τον μπασίστα Robert Hurst και τον ντράμερ Johnathan Blake. Η πρώτη τους ηχογράφηση ήταν το “Run the Gauntlet” το 2024, ένα CD που έρχεται να το διαδεχτεί τώρα το “Lost in Geneva”, που κυκλοφορεί όχι από την Pyroclastic αλλά από μια νέα ετικέτα της Davis, με το όνομα 4166 Records. Και αν στην πρώτη εκείνη δουλειά το τρίο αντλούσε έμπνευση από έξι σπουδαίες γυναίκες της τζαζ, σε αυτήν εδώ εμπνέεται από τη συνύπαρξη των τριών συντελεστών του γκρουπ. «Μετά από τόσο πολύ παίξιμο μαζί και έχοντας γνωριστεί μεταξύ μας, μουσικά αλλά και σε άλλα επίπεδα, έχω καταλήξει να καταλαβαίνω τι είναι αυτό που κάνει την μπάντα να ξεχωρίζει» λέει η Davis. «Είναι πραγματικά όμορφο να παίζουμε την ίδια μουσική κάθε βράδυ και παρ’ όλα αυτά να βρίσκουμε έναν τρόπο ώστε κάθε εμφάνιση να είναι μια διαφορετική εμπειρία. Όσο περνάει ο καιρός, εμβαθύνουμε όλο και περισσότερο, και αυτό το τρίο έχει αρχίσει να εστιάζει στις μικρότερες λεπτομέρειες που κρύβονται μέσα στη δομή των κομματιών. Όλα έχουν να κάνουν με αυτές τις μικρές ανακαλύψεις και με τον τρόπο που διαμορφώνουμε τη μουσική όλοι μαζί».

Αυτό ακριβώς μεταφέρουν από τις πρώτες νότες του περίπλοκου θέματος του “The Subtext”: την οικειότητα που νιώθουν μεταξύ τους και την αμεσότητα με την οποία αντιδρά ο καθένας σε ό,τι συμβαίνει στη στιγμή, υπαινισσόμενοι διαρκώς κάτι καινούριο και σπρώχνοντας τη μουσική παραπέρα. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε σε κανένα σημείο να μην μπορείς να προβλέψεις τι θα ακολουθήσει. Αυτή είναι και η μεγάλη δύναμη του γκρουπ, που στέκεται ως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς μπορεί να ακούγεται σήμερα ένα σύγχρονο piano trio.

Η διαδοχή των κομματιών το επιβεβαιώνει. Από το “Mourning Dove” με την εντελώς ανορθόδοξη δομή και την αυτοσχέδια εξέλιξη στο πολύ μελωδικό “The Bluesy Bird in Bob’s Backyard” με την ευθύγραμμη κίνηση πάνω σε σταθερό έδαφος. Και αντίστοιχα στο “Lost in Geneva” και το “Ballerina” όλη η εξέλιξη βασίζεται στο εύθραυστο, ιμπρεσιονιστικό άγγιγμα της Davis, ενώ στο ρυθμικά καταιγιστικό “Clues” η δεξιοτεχνική αλλά και ενστικτώδης αλληλεπίδραση μπάσου και ντραμς απογειώνει το τρίο. Ο τίτλος του εξίσου δυναμικού “Where does that tunnel go?” μοιάζει τελικά να περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο όχι μόνο το άλμπουμ αλλά και την όλη λειτουργία αυτού του σπουδαίου γκρουπ που απαιτεί από τον ακροατή ενεργητική ακρόαση.

www.krisdavis.net