Με έδρα το Portland του Oregon και μότο το “The tradition is to extend the tradition”, ο σαξοφωνίστας Rich Halley ακολουθεί πιστά την πορεία που έχει ξεκινήσει από τη δεκαετία του ’60, δουλεύοντας και εξελίσσοντας έναν ήχο που διατηρεί αναλλοίωτα όλα αυτά τα χρόνια τα βασικά του χαρακτηριστικά: την αρμονική ελευθερία, την αλληλεπίδραση, το “do more with less”.

Επανερχόμενος από μια πενταετή δισκογραφική απραξία, το 2010 δημιούργησε την Pine Eagle Records κι από τότε κυκλοφορεί ανελλιπώς ένα τουλάχιστον CD  κάθε χρονιά με το ίδιο πάντοτε κουαρτέτο. Το σχήμα αυτό εκτός από τον ίδιο στο τενόρο, περιλαμβάνει τον γιο του Carson στα τύμπανα, τον Michael Vlatkovich στο τρομπόνι και τον ClydeReed στο κοντραμπάσο. Όπως μας είχε πει σε μια συνέντευξη πριν από μερικά χρόνια “στο Rich Halley 4 η μουσική ρέει με εντελώς φυσικό τρόπο και έχουμε μεταξύ μας τέτοια εμπιστοσύνη, που θεωρούμε ότι όταν παίζουμε η μουσική προχωρά από μόνη της από τη στιγμή που εμείς απλά ακούμε ο ένας τον άλλο”. Μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει 19 άλμπουμ, από τα οποία τα 9 στην Pine Eagle.

Eleven” πήρε τον τίτλο του από τον αριθμό των κομματιών που το αποτελούν. Οι περισσότερες συνθέσεις ξεκινούν με ένα θέμα που βασίζεται στο bebop ή στη φρασεολογία της free jazz, ενώ ο ρυθμός άλλοτε είναι φρενήρης (“The Dugite Strikes”), άλλοτε αργός και χαλαρός (“Remnant”), άλλοτε φάνκι (“Radioactive”) και κάποιες φορές οι ρυθμικές εναλλαγές είναι έντονες στη διάρκεια του ίδιου κομματιού (“Glimpses Through The Fog”). Τα δυο πνευστά, που μοιράζονται και το μεγαλύτερο μέρος των αυτοσχεδιασμών, αποτελώντας μια front line ασυγκράτητης δύναμης, σολάρουν είτε διαδοχικά, είτε παράλληλα. Όμως η συνολική αίσθηση που δίνει το “Eleven” είναι ότι αποτελεί προϊόν συνολικής προσπάθειας ενός γκρουπ που δουλεύει μαζί για χρόνια, όπως άλλωστε συμβαίνει και στην πράξη.

Αυτό που κυρίως διαφοροποιεί το “The Outlier” από το “Eleven” είναι η συμμετοχή του πληθωρικού πολυοργανίστα Vinny Golia που μετατρέπει το γκρουπ σε κουιντέτο.  Από Rich Halley 4 σε  Rich Halley 5 δηλαδή. Ο παλιός συνεργάτης και σχεδόν συνομήλικος του Halley, εδώ περιορίζεται στο βαρύτονο σαξόφωνο και το μπάσο κλαρινέτο, δύο από τα πολλά πνευστά που παίζει. Η παρουσία του μεγαλώνει την ηχητική γκάμα και τον όγκο της πρώτης γραμμής και αυξάνει ακόμη περισσότερο την αυτοσχεδιαστική δύναμη και την εκρηκτικότητα του γκρουπ, αφού όπως συνηθίζει σολάρει με δεινότητα και ασταμάτητη ορμή.

Τρία από τα κομμάτια είναι αυτοσχέδια και τα υπόλοιπα επτά είναι -ως συνήθως- συνθέσεις του Halley. Από τα πρώτα στο “Long Blue Road” το τενόρο και το μπάσο κλαρινέτο ίπτανται με υπερηχητικές ταχύτητες, ενώ στο “Around the Fringes” ένα απλό ριφ με τρεις διπλές νότες που ξεκινά με το τρομπόνι, επαναλαμβάνεται σαν σε ηχώ σε αμέτρητες παραλλαγές από τα άλλα πνευστά και καταλήγει σαν ένα μεθυσμένο “A Night in Tunisia”, που παίζεται κάτω από τους ήχους του παραποιημένου εισαγωγικού του σχήματος. Από τις συνθέσεις του σαξοφωνίστα ιδιαίτερη θέση έχει το “Recipe For Improvisers” στο ξεκίνημα του άλμπουμ με μια εισαγωγή σε spiritual τόνο, έως ότου το rhythm section να δώσει το σήμα για ένα αργό funky υπόβαθρο στους αυτοσχεδιασμούς, όπως και το “Rising From The Plains” με  χαρακτηριστικό αφρικάνικο beat απ’ την αρχή ως το τέλος του.

http://www.richhalley.com

Σχετικό στο jazzbuzz: Συνέντευξη με τον Rich Halley