El Muki είναι το όνομα μιας μυθολογικής μορφής από τη λαϊκή παράδοση των Άνδεων. Ζούσε στις στοές και τον υπόγειο κόσμο των ορυχείων προστατεύοντάς τα, αλλά και αναλαμβάνοντας τον ρόλο του τιμωρού όταν έβρισκε  μπροστά του την απληστία. Αυτόν τον τίτλο χρησιμοποιεί ο Gabriel Alegría για την καινούρια του δουλειά με το Afro‑Peruvian Sextet.

O τρομπετίστας Gabriel Alegría γεννήθηκε στη Λίμα του Περού και σπούδασε στο Manhattan School of Music και το University of Southern California. Το Afro‑Peruvian Sextet το δημιούργησε πριν από είκοσι χρόνια και το “El Muki” είναι το έβδομο άλμπουμ που κυκλοφορεί μαζί του. Όπως γράφει και στο εξώφυλλο του CD χρησιμοποίησε αυτόν τον τίτλο σαν συμβολισμό για την «αποστολή» που επιτελούν οι μουσικοί που συμμετέχουν: να δημιουργούν με την ψυχή και το σώμα τους και η αλήθεια της τέχνης τους να έρχεται κόντρα με την επέλαση της παραγωγής μέσω της τεχνολογίας και των αλγορίθμων.  Τα υπόλοιπα μέλη του σεξτέτου είναι η Laura Andrea Leguía (σαξόφωνο), ο Hugo Alcázar (ντραμς), ο Mario Cuba (μπάσο), ο Freddy «Huevito» Lobatón (κρουστά), ο Jocho Velásquez (κιθάρα) και ο JF Maza (σαξόφωνο).

Από μουσικής πλευράς αυτό που κάνει -και πολύ πετυχημένα- ο Alegría είναι να εκμεταλλεύεται τη διπλή πολιτιστική του ταυτότητα, συνδυάζοντας στοιχεία από τη μουσική παράδοση του Περού με την αυτοσχεδιαστική ελευθερία της τζαζ φτάνοντας τελικά σε ένα πολύ ζωντανό και ελκυστικό λάτιν άκουσμα. Ηχογραφημένο στη Λίμα το άλμπουμ περιλαμβάνει οκτώ πρωτότυπες συνθέσεις από τις οποίες οι μισές υπογράφονται από τον Alegría και οι υπόλοιπες από την Laguía.

Το κομμάτι με τον τίτλο του άλμπουμ κάνει μια εντυπωσιακή και θορυβώδη εισαγωγή μετά την οποία το βασικό θέμα παίζεται αρχικά από το ηλεκτρικό μπάσο και στη συνέχεια μαζί με την τρομπέτα, για να μετατραπεί σταδιακά σε ένα μινόρε blues με δυνατό σολάρισμα από την ηλεκτρική κιθάρα και latin ηχοχρώματα στο υπόβαθρο. Γεμάτο από χρώματα και φως  το “Luciérnagas” έχει ατόφια την αύρα και τη χαλαρότητα του καλοκαιριού, ενώ η νοσταλγικότητα του “Ausencia” τονίζεται ιδιαίτερα από τις μελαγχολικές γραμμές του τσέλου που παίζει ο Marco Lucioni και την κλασική κιθάρα του Velásquez. Όλο το άλμπουμ έχει ενδιαφέρουσα διαδοχή στους αυτοσχεδιασμούς, ωραία μετρήματα και ρυθμικές εναλλαγές μέσα από τις οποίες τονίζεται η αφρο-περουβιανή παράδοση με σύγχρονη τζαζ αισθητική. Κάπως απροσδόκητα φτάνει στο τέλος μια καλόγουστη διασκευή στο “Walking On The Moon” των Police, που διατηρεί στην εισαγωγή της απαράλλακτη τη χαρακτηριστική μπασογραμμή και τη μελωδία και που με λάτιν υπόβαθρο φέρνει σε πρωταγωνιστικό ρόλο την μιουταρισμένη τρομπέτα του Alegría και το σοπράνο σαξόφωνο της Leguía.

https://www.afroperuviansextet.com