Τι κάνει τους ανθρώπους να αφήνουν το σπίτι, την πατρίδα τους και να προσπαθούν να ξαναστήσουν τη ζωή τους σε έναν ξένο τόπο; Tι σημαίνει αυτό για τους άλλους; Για τις επόμενες γενιές; Αυτά τα ερωτήματα επιχειρεί να εξερευνήσει, μέσω της μουσικής, η σαξοφωνίστρια Allison Au με την καινούρια της ηχογράφηση.

Μετανάστρια τρίτης γενιάς και η ίδια (Κινέζος στην καταγωγή ο πατέρας της, Πολωνοεβραία η μητέρα της) γεννήθηκε στον Καναδά και μεγάλωσε στο Τορόντο. Ξεκίνησε την προσωπική της δισκογραφία πριν από δέκα χρόνια με το “The sky was pale blue, then grey” με ένα κουαρτέτο που περιλαμβάνει τον Todd Pentney (πιάνο), τον Jon Maharaj (μπάσο) και τον Fabio Ragnelli (ντραμς). Από τότε συνέχισε να δουλεύει σταθερά και να «προχωράει» τον ήχο του γκρουπ διατηρώντας ακριβώς τους ίδιους συνεργάτες. Έτσι κάνει και τώρα στο “Migrations”, με τη διαφορά ότι για να αντεπεξέλθει στο νέο αυτό και απαιτητικό εγχείρημα επιστράτευσε ακόμη την Laila Biali στα φωνητικά, τον Michael Davidson στο βιμπράφωνο, καθώς και ένα κουαρτέτο εγχόρδων. Και για να κάνει πιο άμεσο το μήνυμα που θέλει να μεταδώσει χρησιμοποίησε αυτή τη φορά και στίχους, δανεισμένους από επτά ποιητές (με γνωστότερο όλων τον Αφροαμερικανό Langston Hughes), που όλοι στο έργο τους καταπιάστηκαν με τον ρατσισμό, τη μετανάστευση, τη διαφορετικότητα, την αδικία.

Όπως σε όλες τις ηχογραφήσεις που υπάρχει ο συνδυασμός τζαζ κουαρτέτου και κουαρτέτου εγχόρδων, ακούμε αυτή τη γνώριμη πια μίξη τζαζ και κλασικής μουσικής, που εδώ εμπλουτίζεται ακόμη περισσότερο με τα ιδιαίτερα χρώματα του βιμπράφωνου και με τα φωνητικά.

Αυτό που πετυχαίνει με τον καλύτερο τρόπο η Au είναι η ισορροπία ανάμεσα στις κομψές, προσεγμένες ενορχηστρώσεις και τους αυτοσχεδιασμούς, στους οποίους πρωτοστατεί το δικό της λεπτό, ευκίνητο φύσημα στο άλτο. Η ζεστή φωνή της Biali, τραγουδώντας ή απαγγέλλοντας τους στίχους ή κάνοντας χωρίς λέξεις φωνητικά, έχει άνεση στις ψηλές νότες και ωραίο βιμπράτο και μεταφέρει με συγκίνηση, τη νοσταλγία για την πατρίδα, τη μελαγχολία, αλλά και τον ενθουσιασμό για τη νέα χώρα και τη ζωή.

Προς το τέλος του “Racing across the land” τραγουδώντας ακατάπαυστα τον τίτλο του, η Biali κάνει μια όχι και τόσο εύηχη φράση να ακούγεται σαν ένα όμορφο ρεφρέν. Το “Them” έχει μια ελαφριά, γλυκιά λάτιν ατμόσφαιρα, που η αιθέρια μελωδία της τραγουδιέται με μακρόσυρτα φωνήεντα από την Biali για να οδηγήσει σε ένα δυναμικό σόλο από το άλτο. Το “Pecola” εμπνευσμένο από την ηρωίδα στο πρώτο βιβλίο της Toni Morrison “The bluest eye”, είναι ένα σύντομο, ονειρικό ιντερλούδιο με πρωταγωνιστή το σοπράνο σαξόφωνο της Au, ενώ το “I dream a world” με τις εικόνες που οραματίζονται οι στίχοι του Langston Hughes κλείνουν το άλμπουμ με έναν τόνο αισιοδοξίας.

Βέβαια οι συνθέσεις του “Migrations” δεν είναι τραγούδια που μαθαίνεις μεμιάς τη μελωδία τους και τα μουρμουρίζεις περπατώντας. Όμως η Au καταφέρνει η τόσο έντεχνη αυτή δουλειά να γίνεται προσιτή και ευχάριστη, χωρίς να ακούγεται σαν επιτηδευμένη ακαδημαϊκή άσκηση.

https://www.allisonau.com