Όταν η συζήτηση φτάνει στις συναυλίες που είχαν διοργανωθεί ως τότε, λέει αρκετά που για όσους δεν έζησαν εκείνη την εποχή, ακούγονται σήμερα τουλάχιστον παράξενα.

«Το μεγάλο δυστύχημα για την τζαζ στην Ελλάδα ήταν η ύπαρξη μιας εταιρείας, της ECM, η οποία πλασαρίστηκε από ικανότατους ανθρώπους εδώ, και προώθησε έναν ήχο που λειαίνει οτιδήποτε έκανε την τζαζ ‘hot’ στην ιστορία της. Δηλαδή, πρόβαλε μια μουσική που δεν έπρεπε να μας ανησυχεί, έπρεπε να μας κουλάρει». Μια μουσική με αισθητική γυάλινου, όχι κρύσταλλου, γιατί το κρύσταλλο έχει και αιχμές…».

«Μεγαλύτερος, βέβαια, ‘ήρωας’ απ’ όλους ο Jarrett. Γύρω από τον Jarrett πλέχθηκε μια ολόκληρη μυθολογία. Κι έκανε μια συναυλία που άφησε εποχή από την άποψη της προσέλευσης του κοινού. Αυτό, βέβαια, το κοινό σταμάτησε να αγοράζει Jarrett αμέσως μετά, γιατί απομυθοποιήθηκε· ήρθε κι έπαιξε μπροστά τους και καταλάβανε…».