Review
Share this post:
Πριν από τρία χρόνια το Greenhouse Ensemble έκανε την πρώτη του εμφάνιση με το “Rez-de-chaussée” και τώρα επανέρχεται με ένα νέο άλμπουμ, που έχει τον τίτλο “Mezzanine”. Η μετάβαση από το «υπόγειο» στον «ημιώροφο», με μια σκάλα να φωτίζεται στο εξώφυλλο του CD, είναι και ένας συμβολισμός για την εξέλιξη του γκρουπ από το 2019, που δημιουργήθηκε, μέχρι σήμερα.
Η σύνθεση του επταμελούς συνόλου από το Κεμπέκ του Καναδά παραμένει ακριβώς η ίδια: Roxane Reddy (φωνητικά), Camille Brousseau (βιολί), William Lussier (τρομπέτα, φλούγκελχορν), Louis–Martin Ruest (κιθάρα), Christophe Magnan–Bossé (πιάνο, πλήκτρα), Benjamin Lavoie–Doyon (κοντραμπάσο, ηλεκτρικό μπάσο) και Simon Desrosiers (ντραμς). Ένας συνδυασμός ακουστικών και ηλεκτρικών οργάνων κατάλληλος για να αναδείξει την ποικιλία μουσικών επιρροών και αναφορών αυτής της ομάδας που υπογράφει συλλογικά όλες τις συνθέσεις και τις ερμηνεύει μοιράζοντας ισότιμα τους ρόλους ανάμεσα στα μέλη.
Τα χωρίς στίχους φωνητικά της Reddy και το βιολί της Brousseau καθορίζουν, τις περισσότερες φορές, τη μελωδική κατεύθυνση των κομματιών με μια folk χροιά που εμπλουτίζεται από το έντονο jazz ηχόχρωμα που έχει η τρομπέτα του Lussier. Από την άλλη ο Ruest έχει τη δυναμικότητα ενός rock κιθαρίστα, ενώ η ρυθμική τριάδα είναι εξαιρετικά ευέλικτη σε αυτό το μίγμα μουσικών στυλ. Αυτή η κίνηση μεταξύ των μουσικών ιδιωμάτων είναι ένα πολύ ενδιαφέρον χαρακτηριστικό σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ. Όπως το παιχνίδισμα της α λα “Sweet Home Alabama” κιθαριστικής εισαγωγής του “Nikki” που μπλέκεται στη συνέχεια με το θέμα μιας ευαίσθητης folk μπαλάντας ή το “A whole step away” που ξεκινά με μια ελεύθερη συνομιλία ντραμς – τρομπέτας για να εξελιχθεί στο πιο δυναμικό fusion κομμάτι του άλμπουμ, με τον ηλεκτρισμό της κιθάρας σε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Στην πορεία κάθε όργανο βρίσκει την ώρα που θα περάσει μπροστά και θα κάνει κάτι όμορφο. Σε όλο το “Integration” είναι εντυπωσιακή η δουλειά από τα πλήκτρα του Magnan–Bossé, η ανάλαφρη latin ατμόσφαιρα του “Diomède” αφήνει το άταστο ηλεκτρικό μπάσο του Lavoie–Doyon να οδηγήσει και το “Parenthèse ΙΙ” είναι ένας υποβλητικός, αυτοσχεδιαστικός διάλογος ανάμεσα στη φωνή και το βιολί. Τέλος το “Reset”, το μεγαλύτερο σε διάρκεια, πιο δαιδαλώδες και απαιτητικό κομμάτι του άλμπουμ, αναδεικνύει άριστα τα συνθετικά και εκτελεστικά ταλέντα που συνενώνονται σε αυτό το γκρουπ.
