Έχοντας έδρα του τη Νέα Υόρκη εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια, ο Joe Fiedler έχει καθιερωθεί σαν ένας από τους κορυφαίους τρομπονίστες της εποχής μας. Έχει συμμετάσχει σε αναρίθμητες ηχογραφήσεις και οι δραστηριότητές του απλώνονται σε πολύ μεγάλο μουσικό φάσμα, αφού έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους όσο ο Wynton Marsalis και ο Anthony Braxton ή ο Lee Konitz και η Celia Cruz. Ο ήχος του συνδυάζει τη δύναμη, την άμεση σχέση με το blues και τη μόνιμη τάση για χιούμορ του Ray Anderson, με την ελευθερία και τις προχωρημένες τεχνικές multiphonics του Albert Mangelsdorff.

Στην προσωπική του καριέρα εμφανίζεται με διάφορα, κυρίως ολιγομελή, σχήματα. Ένα από αυτά είναι οι Big Sackbut, με τους οποίους ντεμπουτάρισε δισκογραφικά το 2012. Όπως έχει πει, η ιδέα για αυτήν τη μίνι brass band που αποτελείται από τρία τρομπόνια και μια τούμπα, προέκυψε όταν παρακολούθησε μια συναυλία του World Saxophone Quartet. Σκέφτηκε τότε ότι θα μπορούσε να μεταφέρει μια ανάλογη δυναμική ενέργεια και ισορροπία πειθαρχίας και ελευθερίας, σε ένα ίδιου μεγέθους σχήμα πνευστών αλλά με βάση το τρομπόνι. Τα άλλα μέλη των Big Sackbut είναι ο Ryan Keberle και ο Luis Bonilla στα τρομπόνια και ο Marcus Rojas στην τούμπα. Στο καινούριο (τέταρτο) τους άλμπουμ, που λέγεται “Journey to Bowerbird” (Multiphonics Music), μετατρέπονται σε κουιντέτο, με την προσθήκη του Satoshi Takeishi στα ντραμς.

Είναι τόσο μεγάλος ο ηχητικός πλούτος που παράγει η front line των τριών τρομπονιών και η ρυθμική δυάδα τούμπας – ντραμς, που δίνουν την αίσθηση ενός μεγαλύτερου σχήματος και πολύ συχνά την πληρότητα μιας big band. Η αίσθηση αυτή είναι εντονότερη όταν το γκρουπ κινείται πάνω σε λατινοαμερικάνικους ρυθμούς. Ιδίως στο χορευτικό “Portrait of Tito Matos”, στο ξεκίνημα του άλμπουμ, που μεταφέρει την εμπειρία του Fiedler από τη θητεία του δίπλα στον Eddie Palmieri, αλλά και αμέσως μετά με την ξεσηκωτική salsa του “The Box”. Στο κομμάτι που έδωσε τον τίτλο του στο CD είναι εντυπωσιακή η δουλειά του Rojas στην εισαγωγή, που αρχικά είναι εντελώς μόνος και σιγά σιγά ξεκινά να συνομιλεί με τα τρομπόνια, ενώ το δυναμικό σόλο του Fiedler έχει την εκρηκτικότητα και την αφηγηματική, χιουμοριστική διάθεση του Ray Anderson. Μετά την εισαγωγή του “Elements of know” ο Fiedler επιδίδεται σε ένα ρεσιτάλ multiphonics μετατρέποντας το τρομπόνι σε πολυφωνικό εργαλείο και αμέσως μετά, στο “Room 719” χαμηλώνει τελείως τους τόνους δείχνοντας την ευαίσθητη και λυρική του πλευρά.

Αυτό που τελικά κάνει τον Joe Fiedler ξεχωριστό είναι ότι πρόκειται για έναν μουσικό που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμος να πειραματιστεί με τεχνικές και να αφεθεί σε ελεύθερους και κάποιες φορές ακραίους αυτοσχεδιασμούς, αλλά ταυτόχρονα επιδιώκει να επικοινωνεί άμεσα και να διασκεδάζει τον ακροατή. Και το “Journey to Bowerbird” είναι πολύ παραπάνω από ένα άλμπουμ που απλώς θα ενθουσιάσει τους λάτρεις του τρομπονιού.

https://www.joefiedler.com