Επτά χρόνια χωρίζουν τις δυο μέχρι σήμερα στάσεις που έχει κάνει το Leoforio, το όχημα με το οποίο κινείται ο κιθαρίστας Ανδρέας Παπαγιαννακόπουλος παρέα με τους συνεργάτες του. Χρόνος μέσα στον οποίο εξελίχθηκε η δημιουργική του προσέγγιση διατηρώντας όμως σταθερά τα βασικά συστατικά της. Στο “A memory of a memory that we are all left with” πρώτα απ’ όλα παραμένει σχεδόν απαράλλακτη η ασπρόμαυρη, σπαρτιάτικη και με αναφορές στην ECM αισθητική του εξωφύλλου. Κι ύστερα διατηρούνται το μέγεθος του γκρουπ, το ύφος των συνθέσεων, τα εκφραστικά μέσα, ο ηχολήπτης, ακόμη και οι στίχοι σε ένα μόνο κομμάτι όπως έγινε και το 2016, γραμμένοι και πάλι από την Κατερίνα Κατσικάκη και σε απόδοση της Μαρίας Ψαθά.

Αν και αντί του Ντίνου Μάνου και του Θάνου Χατζηαναγνώστου, στο δεύτερο αυτό άλμπουμ του Λεωφορείου, το κοντραμπάσο κρατά ο Παναγιώτης Χαραλαμπόπουλος και πίσω από τα ντραμς βρίσκεται ο Νίκος Σιδηροκαστρίτης, το στήσιμο έχει και εδώ τη μορφή του τρίο. Το γκρουπ δεν χρησιμοποιεί το σύνηθες μοντέλο θέμα – διαδοχικοί αυτοσχεδιασμοί – θέμα, αλλά μοιάζει να εξελίσσει μια σπονδυλωτή ιστορία, με κάθε αφήγηση να οδηγεί στην επόμενη. Κάτι που γίνεται εξαρχής εμφανές με το ξύπνημα και τα πρώτα χρώματα της ημέρας (“Phos”), τον αποχαιρετισμό και την επιβίβαση (“Farewell”) και στη συνέχεια, κομμάτι με το κομμάτι, την αλλεπάλληλη διαδοχή εικόνων, χαρακτήρων και ιστοριών.

Ο σχεδιασμός του εξωφύλλου ουσιαστικά προετοιμάζει και για το τι θα ακουστεί. Η έκφραση είναι λιτή, οι μελωδίες ευαίσθητες, το άγγιγμα λεπτό, προτρέποντας όλα μαζί τον ακροατή να αναπλάσει στη φαντασία του τις προβαλλόμενες ηχητικές εικόνες. Ο ηλεκτρισμός, τα πετάλια, οι παραμορφώσεις και οι σποραδικές εξάρσεις από την κιθάρα του Παπαγιαννακόπουλου συμπληρώνονται και δένουν σε ένα αρμονικό και καλοδουλεμένο σύνολο με τον εντελώς ακουστικό ήχο από το κοντραμπάσο του Χαραλαμπόπουλου και τα ντραμς του Σιδηροκαστρίτη. Όμως το αποκορύφωμα έρχεται με το “Streets”, όπου μετά τους βαθιά πολιτικοποιημένους στίχους που απαγγέλλονται a cappella, απελευθερώνονται όλη η ένταση και η ενέργεια που έχουν συσσωρευτεί μέσα από τις ροκ καταβολές των τριών μουσικών. Η ηρεμία επανέρχεται με το πέρασμα στο ομότιτλο και τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ και τις country αντηχήσεις της κιθάρας που θυμίζουν Bill Frisell. Τα χειροκροτήματα και οι επευφημίες που ακολουθούν το κλείσιμό του, από εκείνους που παραβρέθηκαν, μεταφέρουν τον ενθουσιασμό του live στη ζωντανή αυτή ηχογράφηση.