O Καναδός βιμπραφωνίστας Dan McCarthy έζησε αρκετά χρόνια στη Νέα Υόρκη, όπου και κατάφερε να συνεργαστεί με σημαντικούς μουσικούς όπως ο Steve Swallow, ο George Garzone, ο Gary Bartz, ο Robin Eubanks, η Ingrid Jensen και πολλοί άλλοι. Εκεί ξεκίνησε και τις προσωπικές του ηχογραφήσεις με πρώτη το “Interwords” το 2006. Από το 2019 συνεχίζει την καριέρα του στο Τορόντο.

Πρόσεξα το τελευταίο του CD, αν και με κάποια καθυστέρηση αφού κυκλοφόρησε το 2022, κυρίως για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι το εμπνεύστηκε από τα κείμενα του Hunter S. Thompson και ο άλλος είναι ότι χρησιμοποίησε ένα γκρουπ με αρκετά ανορθόδοξη σύνθεση.

Εκτός από τα μυθιστορήματά του, όπως το «Μεθυσμένο ημερολόγιο» και το «Φόβος και παράνοια στο Λας Βέγκας», ο Hunter S. Thompson έγινε γνωστός για την επινόηση του gonzo journalism. Των κειμένων δηλαδή στα οποία o «δημοσιογράφος» γράφει σε πρώτο πρόσωπο, διατυπώνοντας προσωπικές απόψεις και βάζοντας τον εαυτό του να γίνεται μέρος των γεγονότων. Αν και ο Thompson δεν είχε γράψει ποτέ για μουσική, όπως λέει το σημείωμα στο εσωτερικό του CD, στα γραπτά του υπήρχε ρυθμός και μουσικότητα που δεν γίνονταν αντιληπτά με την πρώτη. Αυτή την κρυμμένη μουσική ψάχνει να αποκαλύψει ο McCarthy στο “Songs of the doomed” (TPR Music). Εκκινώντας από γραπτά του συγγραφέα, κάποια από τα οποία δίνουν και τους τίτλους τους στα κομμάτια του άλμπουμ, γίνεται κι εκείνος με τη σειρά του μέρος των κειμένων αποδίδοντάς τα με τη λογική του δικού του μουσικού gonzo και φτάνοντας σε ένα αποτέλεσμα που πραγματικά αξίζει να ανακαλύψουμε.

Για τον σκοπό αυτόν έβαλε δίπλα στο βιμπράφωνό του δυο ηλεκτρικές κιθάρες (Don Scott και Luan Phung), μπάσο (Dan Fortin) και ντραμς (Ernesto Cervini). Ένα αρκετά ασυνήθιστο κουιντέτο δηλαδή, παρόμοιο με εκείνο που είχε ηχογραφήσει στις αρχές της δεκαετίας του ’70 ο Gary Burton. Το σύντομο “Morning at Woody Creek” στην εισαγωγή, με την ασυνόδευτη α λα Hendrix κιθάρα, βάζει κατευθείαν στο κλίμα με τον έντονα φορτισμένο με ροκ στοιχεία ήχο του άλμπουμ, που γίνεται ακόμη πιο ηλεκτρικός στο “Hell’s Angels”, ενώ η παρεμβολή του βιμπράφωνου ανάμεσα στις κιθάρες και το εκρηκτικό παίξιμο του Cervini, έρχεται να δώσει προσωρινές ανάσες χαλάρωσης. Κι αμέσως μετά με το “Some jaded, atavistic freakout” ανοίγει την πόρτα για μια άλλη πιο σκοτεινή, μυστηριώδη και ατμοσφαιρική κατεύθυνση. Έτσι εναλλάσσονται και στη συνέχεια οι διαθέσεις, μεταξύ ελεύθερου αυτοσχεδιασμού, fusion, Zappa και ψυχεδέλειας. Για να φτάσουμε προς το τέλος σε μια αναπάντεχη, όσο και όμορφη εκτέλεση του “White rabbit” των Jefferson Airplane, που διατηρεί το κλασικό ριφ από το μπάσο του Jack Cassady, η δε φωνή της Jenn McCarthy δεν απομακρύνεται πολύ από την περίφημη ερμηνεία της Grace Slick.

https://tprrecords.ca