Review
Share this post:
O Javon Jackson ήταν σαξοφωνίστας στους Jazz Messengers από το 1986 ως το 1990 που έφυγε από τη ζωή ο Art Blakey. Στη συνέχεια έπαιξε με πολλούς ακόμη σπουδαίους της τζαζ, όπως ο Elvin Jones, o Freddie Hubbard και ο Ron Carter. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 που ξεκίνησε την προσωπική του καριέρα πειραματίστηκε με πολλά στιλ και ηχογράφησε αρκετά άλμπουμ, περνώντας για μια πενταετία και από την Blue Note. Τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια ηχογραφεί στη δική του Solid Jackson Records.
Η καινούρια του δουλειά στέκεται φυσικά και σαν αυτόνομο μουσικό έργο, αλλά δημιουργήθηκε ως μουσική επένδυση ενός ντοκιμαντέρ με τον τίτλο “With Peter Bradley”, που αφορά τον ζωγράφο και γλύπτη Peter Bradley, ο οποίος ήταν στενός φίλος του Art Blakey.
Πλαισιωμένος από τον τρομπετίστα Greg Glassman, τον πιανίστα Jeremy Manasia, τον μπασίστα David Williams και τον ντράμερ Charles Goold (που σε μερικά κομμάτια τον αντικαθιστά ο McClenty Hunter), ο Jackson φτιάχνει ένα «καθαρόαιμο» straight ahead κλίμα με πεντακάθαρο ήχο και ωραίες μελωδίες που συνδέει αβίαστα το παραδοσιακό παίξιμο με το παρόν. Οι συνθέσεις του, στην πλειοψηφία τους μικρής διάρκειας, μπορεί να έχουν γραφτεί για να συνοδεύουν τις εικόνες και τη ροή του ντοκιμαντέρ, αλλά δεν λειτουργούν σαν υπόκρουση. Δεν χρειάζονται δηλαδή την εικόνα για να κρατήσουν τον ακροατή.
Μιας και, όπως λέει ο σαξοφωνίστας, ο Bradley λατρεύει τον Coltrane, τον Mingus, τον Clifford Brown, τον Max Roach και πολλούς ακόμη, προσπάθησε να κάνει αναφορές σε αρκετούς από αυτούς. Αλλού το δηλώνει ευθέως με τους τίτλους των κομματιών: “C.B.” για τον Clifford Brown, “Brother G” για τον Kenny Garrett, “Mr. Parker” για τον Charlie Parker. Και αλλού το διακρίνεις από μόνος μεμιάς, όπως στο σύντομο “The Game” όπου το φύσημά του ακολουθεί ξεκάθαρα τα βήματα του Coltrane, στο “In the clouds” που παραπέμπει στον τρόπο που προσέγγισε ο Coltrane το “My favorite things” και στο “In the studio” που θυμίζει έντονα Art Blakey.
Με το “With Peter Bradley” ο Javon Jackson δεν προτείνει κάτι νέο, ούτε κάτι που δεν το έχουμε ξανακούσει, προσφέρει όμως ένα πολύ παραπάνω από καλοπαιγμένο άκουσμα που κυλά ευχάριστα από την αρχή ως το τέλος.
