Review
Share this post:
«Εκείνο που χρειάζεται ο κόσμος μας σήμερα», λέει ο Αμερικανός ντράμερ Devin Gray, «είναι να ακούμε περισσότερο. Η ακρόαση είναι η πιο σημαντική μορφή επικοινωνίας που έχουμε και η ανθρωπότητα θα πετύχαινε πολλά περισσότερα αν ακούγαμε ο ένας τον άλλον πιο βαθιά και πιο ειλικρινά. Αν απλά κάναμε αυτό που κάνουν οι μουσικοί καθημερινά». Με αυτή την αφορμή η δική του πρόταση είναι το πρώτο σόλο ντραμς άλμπουμ του. Ένα άλμπουμ που έρχεται μετά από δυο δεκαετίες γεμάτες με πλούσια μουσική δράση και πολλές δικές του ηχογραφήσεις και που προτρέπει να το ακούσουμε προσεκτικά για να ανακαλύψουμε την ποικιλία του αλλά και τις λεπτομέρειες που κρύβει.
Το “Most definitely” (Rataplan records) προσφέρει άφθονο υλικό, μιας και περιλαμβάνει 23 κομμάτια. Σχεδόν όλα είναι πολύ σύντομα, με διάρκεια από 1 έως 2 λεπτά. Υπάρχουν όμως και δύο πολύ εκτενή, που φτάνουν το εικοσάλεπτο. Οι τίτλοι αρκετών κομματιών δίνουν και μια γεύση των προτιμήσεων και των επιρροών του. Από τη μια το ροκ αλλά και η γλώσσα του Ίντερνετ και των υπολογιστών (“Crypto punks”, “Doom scrolling”, “Bad WiFi”, “Digital Nomads”, “Data pollution”, “Subscription fatigue”) κι από την άλλη μεγάλοι τζαζ ντράμερ σαν τον Jack DeJohnette, τον Milford Graves, τον Ed Blackwell και τον Tony Williams (“Jack De Blues”, “Soldier on, Milford”, “Blackwell magic”, “Anthony, Burroughs”).
Έχει πολλούς τρόπους ο Gray να προκαλέσει και να προσελκύσει τον ακροατή, καθώς εμπλουτίζει τον drumming του με διάφορα κρουστά, φωνητικούς ήχους, παραμορφώσεις και ηλεκτρονικά. Άλλοτε το άγγιγμά του είναι πολύ λεπτό, χαμηλόφωνο, μόλις που αγγίζει τα αυτιά και την επόμενη στιγμή ακούγεται επιθετικός και καταιγιστικός. Στο “Soldier on, Milford”, το πιο μακροσκελές κομμάτι του CD, o Gray μένοντας στο ακουστικό του σετ, περιηγείται με άνεση χρόνου μεταξύ της αρχέγονης αφρικάνικης πολυρυθμίας και της δύναμης της free jazz. Ανάμεσα στα κομμάτια που διαρκούν μόλις λίγα δευτερόλεπτα αλλάζει συνεχώς πρόσωπο: από τον απειλητικό βιομηχανικό ήχο του “Tailgate lunches”, στον εκκωφαντικό θόρυβο του “Vote it in” και στην υπόκωφη απειλή του “Doom scrolling”. Εκείνο που τελικά έχει ίσως τη μεγαλύτερη σημασία είναι ότι ο ηχητικός πλούτος του “Most definitely” είναι έτσι δομημένος ώστε να μην απευθύνεται μόνο στους ντράμερ.
