Με αφορμή τη συμπλήρωση δυο χρόνων από την απώλεια του Charlie Haden (στις 11 Ιουλίου 2014) θυμόμαστε ένα γνωστό περιστατικό που έχει καταγραφεί λεπτομερώς στη συνέντευξή του στην Amy Goodman για την εκπομπή Democracy Now! τo 2006, αλλά και στο απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ “Rambling Boy” που ακολουθεί.

Τον Οκτώβριο του 1971, ενώ είχαν μόλις γεννηθεί οι τρίδυμες κόρες του (όλες τους ακολούθησαν μουσική καριέρα, όπως και ο κατά τρία χρόνια μεγαλύτερος αδελφός τους), ο Charlie Haden δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από τον OrnetteColeman. Τον καλούσε να τον ακολουθήσει με το κουαρτέτο του (τα υπόλοιπα δύο μέλη του ήταν ο Dewey Redmanκαι ο Ed Blackwell) στην ευρωπαϊκή περιοδεία του Newport Jazz Festival. Αν και στην περιοδεία θα συμμετείχαν τεράστια ονόματα, όπως ο Duke Ellington, ο Miles Davis, ο Dexter Gordon, ο Dizzy Gillespie, ο TheloniousMonk και ο Art Blakey, ο μπασίστας εξέθεσε τη δυσκολία του να αφήσει μόνη τη γυναίκα του σε αυτή τη νέα οικογενειακή κατάσταση. Τελικά πριν καλά καλά το καταλάβει πείστηκε από τον Coleman και βρέθηκε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Όταν όμως κοίταξε το αναλυτικό πρόγραμμα αντιλήφθηκε ότι ανάμεσα στις χώρες που θα έπαιζαν ήταν και η Πορτογαλία, που εκείνη την εποχή βρισκόταν υπό το δικτατορικό καθεστώς του Caetano. Αντέδρασε άμεσα λέγοντας στον Ornette ότι δεν μπορούσε να δεχτεί να παίξει σε μια φασιστική χώρα. Όμως και πάλι μεταπείστηκε καθώς ενημερώθηκε ότι υπογραμμένα συμβόλαια δέσμευαν το γκρουπ.

Αποφάσισε λοιπόν να κάνει κάτι ως ελάχιστη πράξη διαμαρτυρίας. Έτσι στη συναυλία τους στο Cascais (μια παραθαλάσσια πόλη δυτικά της Λισαβώνας), πριν παίξουν το δικό του κομμάτι “Song for Che” ανακοίνωσε στο κοινό ότι το αφιερώνει στα απελευθερωτικά κινήματα της Μοζαμβίκης, της Αγκόλας και της Γουινέας Μπισάου, που τότε ήταν Πορτογαλικές αποικίες. Οι φοιτητές που βρίσκονταν στις μπροστινές θέσεις αντέδρασαν με τόσο δυνατές και παρατεταμένες επευφημίες, ώστε η μουσική μόλις που ακουγόταν. Μετά το τέλος του σετ το φεστιβάλ διακόπηκε και οι μουσικοί επέστρεψαν στο ξενοδοχείο τους.

Την επόμενη μέρα τη στιγμή που ο Haden ετοιμαζόταν να επιβιβαστεί στο αεροπλάνο ειδοποιήθηκε ότι θα έπρεπε να απαντήσει σε μερικές ερωτήσεις της αστυνομίας. Τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ παρόλο που θέλησαν να του συμπαρασταθούν υποχρεώθηκαν να αναχωρήσουν. Όταν μεταφέρθηκε στο σκοτεινό κρατητήριο, η αρχική του πεποίθηση ότι θα τον προστάτευε η αμερικάνικη υπηκοότητά του, άρχισε να δίνει τη θέση της στο ενδεχόμενο να μην ξαναδεί την οικογένειά του. Τελικά μια-δυο μέρες αργότερα τού επετράπη να αναχωρήσει για την πατρίδα, χάρη στην προσωπική πρωτοβουλία του Bob Jones, που ήταν πολιτιστικός ακόλουθος της αμερικάνικης κυβέρνησης στην Πορτογαλία.

Μετά την Επανάσταση των Γαρυφάλλων το 1974, ο Charlie Haden προσκλήθηκε να επιστρέψει στην Πορτογαλία και παίζοντας στη Λισαβόνα, ένα πλήθος 40.000 ανθρώπων τού επιφύλαξε ενθουσιώδη υποδοχή φωνάζοντας εν χορώ το μικρό του όνομα.