Πήραν το όνομά τους από έναν θάμνο της Αυστραλίας με σκληρά, άκαμπτα και ανθεκτικά φύλλα, μάλλον για να τονίσουν το πόσο σκληρός και δυναμικός είναι ο ήχος τους. Γιατί ο ήχος των Spinifex, που έχουν έδρα το Άμστερνταμ, είναι ένα εκρηκτικό μίγμα free jazz, punk και avant garde. Η σημερινή σύνθεση του πολυεθνικού γκρουπ περιλαμβάνει τον Tobias Klein (άλτο σαξόφωνο, μπάσο κλαρινέτο), τον Bart Maris (τρομπέτα), τον John Dikeman (τενόρο σαξόφωνο), τον Jasper Stadhouders (κιθάρα), τον Gonçalo Almeida (μπάσο) και τον Philipp Moser (ντραμς).

Συμπληρώνοντας είκοσι χρόνια πορείας και φτάνοντας στο δέκατο άλμπουμ τους “Maxximus” (Trytone) θέλησαν να διαφοροποιηθούν σε σχέση με όσα είχαν κάνει, αφενός φέρνοντας τρεις προσκεκλημένους μουσικούς και αφετέρου επιλέγοντας έναν ακουστικό (πλην της ηλεκτρικής κιθάρας) και -όσο είναι εφικτό για αυτούς- καθαρό ήχο. Οι τρεις guest είναι η Εύη Φιλίππου (βιμπράφωνο), η Elisabeth Coudoux (τσέλο) και η Jessica Pavone (βιόλα). Η προσθήκη αυτών των οργάνων σε συνδυασμό με τον ακουστικό ήχο των υπόλοιπων κάνει το όλο αποτέλεσμα πιο σύνθετο και του δίνει μια χροιά από μοντέρνα κλασική μουσική.

Το υλικό του “Maxximus” αποτελούν έξι κομμάτια, όλα μεγάλης διάρκειας, με το συντομότερο να ξεπερνά τα εννιάμισι λεπτά. Αυτό που κυριαρχεί παντού είναι η ελεύθερη ανάπτυξη που δεν είναι εύκολο για τον ακροατή να προβλέψει πού θα τον οδηγήσει, καθώς τα γραμμένα μέρη μπλέκονται συνεχώς και εναλλάσσονται με τα αυτοσχεδιαστικά. Σίγουρα πάντως (ο ακροατής) έχει πολλά να ανακαλύψει που συναρπάζουν και δεν του αφήνουν χώρο να πάρει ανάσα.

Το “Smitten” ξεκινά το άλμπουμ με τις πιο ενορχηστρωμένες και ατμοσφαιρικές στιγμές του και με αργό τέμπο, ώσπου οι πρώτες αντηχήσεις από το βιμπράφωνο της Φιλίππου να δώσουν το σήμα για επιτάχυνση και ομαδικά αυτοσχεδιαστικά ξεσπάσματα μαζί με το τενόρο του Dikeman και την κιθάρα του Stadhouders. Μέχρις ότου έλθει ξανά η χαλάρωση με το χαμήλωμα του τέμπο. Η ηρεμία δεν κρατά πολύ καθώς με το “Sack & Ash” η ένταση πηγαίνει κατευθείαν στο κόκκινο φέρνοντας μπροστά τα έγχορδα και το άλτο του Klein και στη συνέχεια ένα ομαδικό κρεσέντο. Oι ριπές από τα ντραμς στο “Phoenix” θυμίζουν εκείνες από το “Machine Gun” του Jimi Hendrix με τους Band of Gypsys.Το “Springend” έχει μια πολύ «ανοιχτή» και θορυβώδη εισαγωγή, που μετά από λίγα λεπτά ακολουθείται από καθαρά προετοιμασμένες γραμμές των εγχόρδων, άδειασμα και σταδιακό ξαναφόρτωμα με έναν cinematic χαρακτήρα που οδηγεί ολοένα και κάπου αλλού. Το επίσης κινηματογραφικό και πολυεπίπεδο “Annie Golden” αναφέρεται στην τραγουδίστρια του αμερικάνικου punk συγκροτήματος Shirts, η οποία στη συνέχεια έκανε καριέρα σαν ηθοποιός παίζοντας σε αρκετές γνωστές ταινίες. Παρ’ όλα αυτά, παραδόξως, στην εξέλιξή του το κομμάτι περνά και μέσα από έντονο afro beat. Τέλος το “The privilege of playing the wrong notes”, όπως λέει και ο τίτλος του, κάνει επί δέκα σχεδόν λεπτά ένα παιχνίδι με την παραφωνία.

https://www.spinifexmusic.nl