
Review
Share this post:
Μπορεί η ζωή μακριά από την πόλη να τροφοδοτήσει τον καλλιτέχνη με την ενέργεια που απαιτεί η σύγχρονη τζαζ; «Πιστεύω ότι η επίδραση του περιβάλλοντος της μεγάλης πόλης στην πραγματικότητα είναι έμμεση» είχε πει ο σαξοφωνίστας Rich Halley σε μια συνέντευξη που είχαμε κάνει πριν από μια δεκαετία. «Αφορά περισσότερο τον περίγυρο της τζαζ και συχνά το πώς ζουν οι μουσικοί, παρά την ίδια τη μουσική. Ο Duke Ellington είπε κάποτε πως του φαινόταν παράλογο ότι τα φιλμ για τη φύση είχαν πάντοτε σαν υπόκρουση ευρωπαϊκή κλασική μουσική, ενώ η μουσική αυτή δεν αντανακλά, ούτε σχετίζεται με τη φύση περισσότερο από την τζαζ, ή οποιονδήποτε άλλο τύπο μουσικής». Αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει και με την καινούρια του δουλειά ο Halley που ζει και δουλεύει εδώ και πολλά χρόνια σε μια εξοχική περιοχή στο Πόρτλαντ του Όρεγκον.
Το ”Dusk and Dawn” (Pine Eagle), με εξώφυλλο -τι άλλο;- τη φύση του Πόρτλαντ, είναι το έβδομο άλμπουμ που κυκλοφορεί με το πιο σταθερό του γκρουπ, το Rich Halley 4. Διαχρονικά μέλη στο κουαρτέτο είναι ο τρομπονίστας Michael Vlatkovich, ο μπασίστας Clyde Reed και ο γιος του Halley, Carson, στα ντραμς. Αν παρακολουθήσεις λίγο τη δισκογραφία του σαξοφωνίστα καταλαβαίνεις γρήγορα ότι είναι ένας μουσικός που έχει κατασταλάξει στο τι θέλει να κάνει και ακολουθεί δεκαετίες τώρα μια σταθερή πορεία, διατηρώντας αναλλοίωτα όλα εκείνα που χαρακτηρίζουν τη δουλειά του.
Οι επτά, ως συνήθως, δικές του συνθέσεις, με διάρκειες μεταξύ 5 και 10 λεπτών, παίρνουν τον χρόνο τους για να αναπτυχθούν με έναν τρόπο που βασίζεται κατά κύριο λόγο στην επικοινωνία και την ομαδικότητα. Είτε ξεκινώντας με πολύ συγκεκριμένο θέμα που παίζεται ταυτόχρονα από το σαξόφωνο και το τρομπόνι (“Spherical aberration”, “Spatter”), είτε με χαλαρές, αυθόρμητες συνομιλίες (“The return”, “After dawn”) μέσα από την αρμονική ελευθερία όλες οδηγούνται γρήγορα στο ίδιο σημείο. Εκεί όπου ξεχύνονται αδιάκοπες αλυσίδες αυτοσχεδιασμών, αρχικά συνήθως από το τενόρο του Halley για να ακολουθήσει το τρομπόνι, ενώ μπάσο και ντραμς σπρώχνουν αδιάκοπα μπροστά τα δύο πνευστά. Εκτός από τη δημιουργικότητα και την αυτοσχεδιαστική δεινότητα και των τεσσάρων, πρόσθετο όπλο τους είναι και το μεγάλο τους δέσιμο από τα πολλά χρόνια που δουλεύουν μαζί, που τους κατευθύνει πάντα σε ένα άρτιο αποτέλεσμα.