Αν και γραμμένο σε μια εποχή που, όπως αναφέρει, ο Benjamin Britten ήταν ένας «προικισμένος Βρετανός που δεν είναι ούτε 40 χρονών», μεγάλο μέρος του διαβάζεται σαν ένα σύγχρονο ανάγνωσμα που διατυπώνει καίριες και πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις του Copland.

«… η ευλάβεια απέναντι στα κλασικά έργα συμβαδίζει με τη δημιουργία μιας ‘μουσικής θρησκείας’… ο κόσμος που τρέχει στις συναυλίες για ν’ ακούσει ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει η μουσική, απαρτίζεται στην πλειοψηφία του από ανθρώπους που θα ήταν ανίκανοι να αναγνωρίσουν από μόνοι τους ένα αριστούργημα όταν το ακούνε» γράφει.