Τον Mark Masters τον έχουμε μάθει από τη σπουδαία δουλειά που κάνει εδώ και δεκαετίες ως ενορχηστρωτής και bandleader. Σχεδόν κάθε του άλμπουμ είναι και ένα tribute σε κάποια σημαντική προσωπικότητα της μουσικής: τον Duke Ellington, τον Clifford Brown, τον Lee Konitz, τον George Gershwin, τους Steely Dan, τον Charles Mingus, τον Gerry Mulligan και αρκετούς ακόμη. Δεν έχουν περάσει παρά λίγοι μήνες από την κυκλοφορία του “Sui Generis”, που περιλάμβανε δικές του συνθέσεις, και επανέρχεται με δύο ταυτόχρονες κυκλοφορίες από την Capri records. Συνδετικός τους κρίκος είναι το ότι και στις δύο πρωταγωνιστεί ο σπουδαίος σαξοφωνίστας Billy Harper.

Η πρώτη από αυτές είναι αφιερωμένη στον Sam Rivers. Όταν ξεκίνησε να ηχογραφείται (τον Οκτώβριο του 2023) συμπληρώνονταν εκατό χρόνια από τη γέννησή του και γι’ αυτό πήρε τον τίτλο “Sam Rivers 100”. Με το ρεπερτόριο του άλμπουμ να αποτελείται από συνθέσεις του Rivers και βασικό σολίστα τον Harper το άλμπουμ είναι ένα ταυτόχρονο tribute σε δυο ξεχωριστούς τενόρο σαξοφωνίστες. Η έμφαση δίνεται στην πρώτη περίοδο του Rivers, τότε που ηχογραφούσε για την Blue Note και ειδικά στην πρώτη του δουλειά “Fuchsia swing song” του 1965 μιας και ο Masters καταπιάνεται εξ’ ολοκλήρου με το υλικό της διασκευάζοντας και τις έξι συνθέσεις που την αποτελούσαν.

Εκτός του ότι το υλικό αυτό γράφτηκε πριν από 60 περίπου χρόνια για κουαρτέτο, μια πρόσθετη δυσκολία για τον Masters στο να το προσαρμόσει για το δεκατετραμελές του σύνολο είναι και το ότι από τη φύση του είναι προορισμένο για ελεύθερη ανάπτυξη από τους αυτοσχεδιαστές. Δεν ξέρω κατά πόσο μελέτησε το πώς μεταχειρίστηκε το υλικό του ο ίδιος ο Rivers στο περιβάλλον μιας ορχήστρας, μιας και προς το τέλος της καριέρας του είχε δημιουργήσει τη Rivbea Orchestra. Το σίγουρο είναι ότι αφενός μεταχειρίστηκε αυτές τις συνθέσεις με σεβασμό, χωρίς όμως να διστάζει και να απομακρυνθεί από το πρωτότυπο χρησιμοποιώντας πολύ ωραίες ενορχηστρωτικές ιδέες με τις οποίες κυριολεκτικά το μεταμορφώνει. Πολύ χαρακτηριστικό δείγμα της δουλειάς που έχει κάνει είναι το “Point of Many Returns” από το “Contours” (1967), ένα κομμάτι που στην αρχική του έκδοση προσφέρεται για ελεύθερη αυτοσχεδιαστική ανάπτυξη. Μετά τη δήλωση του θέματος ο Masters πατάει φρένο στο τέμπο και μετατρέπει το κομμάτι σε blues που θυμίζει την ορχήστρα του Oliver Nelson, δίνοντας με τη σειρά στο άλτο της Nicole McCabe, το τρομπόνι του Dave Woodley και το τενόρο του Harper να σολάρουν και να ανταλλάξουν αυτοσχεδιασμούς με έναν αέρα που μυρίζει ιστορικές στιγμές από το παρελθόν. H εμπνευσμένη ενορχηστρωτική δουλειά του Masters σε ολόκληρο το άλμπουμ δίνει πολύ χώρο για έξοχο σολάρισμα στον πιανίστα Jeff Colella, στο βαρύτονο του Tom Luer, την τρομπέτα του Tim Hagans και σε αρκετούς ακόμη.

Η σχέση του Mark Masters με τον Billy Harper ξεκινά από πολύ παλιά, καθώς ήταν βασικός guest στο πρώτο άλμπουμ της Mark Masters Jazz Orchestra “Priestess” πριν από 35 χρόνια. Στο “Dance, Eternal Spirits, Dance!” ο Harper έχει διπλό ρόλο μιας και είναι ο βασικός σολίστας αλλά και ο συνθέτης και των οκτώ κομματιών του άλμπουμ. Τα κομμάτια αυτά έχουν επιλεγεί από μια περίοδο που καλύπτει 30 περίπου χρόνια της καριέρας του 82χρονου σήμερα σαξοφωνίστα. Ιδιαίτερη θέση ανάμεσά τους έχουν το “Croquet Ballet”  και το “Dance, Eternal Spirits, Dance!” από το “Black Saint” του 1975. Δυο εξαιρετικές συνθέσεις που αναδεικνύουν τον spiritual χαρακτήρα της μουσικής του Harper. Πολύ δυνατές στιγμές προσφέρει και το “The one who makes the rain stop” όπου εκτός από τον απολαυστικό κολτρεϊνικό Harper ακούμε και ένα εξαιρετικό σόλο από τη σταθερή του συνεργάτιδα Francesca Tanklsey, μια πιανίστρια που θα της άξιζε να είναι πολύ περισσότερο γνωστή. Η ενορχηστρωτική δουλειά του Masters είναι και εδώ άψογη με ένα ακόμη μεγαλύτερο (17μελές) σύνολο όπου φιγουράρουν και άλλα ακόμη σπουδαία ονόματα, όπως εκείνα του Bob Sheppard (άλτο σαξόφωνο και φλάουτο) και του Adam Schroeder (βαρύτονο σαξόφωνο).

www.markmastersmusic.com, www.caprirecords.com