Η Jazzlab Orchestra δημιουργήθηκε στο Μόντρεαλ το 2004 και ανάμεσα στα μέλη της είναι μερικοί πολύ γνωστοί μουσικοί της πόλης. Στην πραγματικότητα, λόγω μεγέθους, δεν θα τη λέγαμε ακριβώς ορχήστρα, μιας και ουσιαστικά είναι ένα οκταμελές σύνολο. Όμως η όλη λειτουργία και ο ογκώδης της ήχος δικαιολογούν με το παραπάνω αυτή τη λέξη στο όνομά της.

Οι πληροφορίες που δίνει η ιστοσελίδα της δείχνουν ότι είναι αρκετά παραγωγική καθώς φτάνει ήδη στο ένατο άλμπουμ της. Ο τίτλος του, “Glissement du temps” (Slip of time στα αγγλικά)”, έχει να κάνει με τον φευγαλέο χαρακτήρα του χρόνου. «Κάθε κομμάτι είναι μια ανάσα, μια φευγαλέα σπίθα που γλιστρά και μεταμορφώνεται. Κάθε ήχος αιχμαλωτίζει μια περαστική στιγμή – μια εύθραυστη ανάμνηση παγιδευμένη μετέωρη στον αέρα» γράφει, μεταξύ άλλων, ένα σύντομο σημείωμα στο εσωτερικό του CD. Σε δεύτερο επίπεδο έχει να κάνει και με την απώλεια του σαξοφωνίστα Mario Allard, που ήταν βασικό μέλος της ορχήστρας και που έφυγε αρκετά νέος από τη ζωή, πέρσι. Σε εκείνον είναι αφιερωμένη αυτή η δουλειά, περιλαμβάνοντας και την τελευταία του συμμετοχή στο σύνολο.

Μια ιδιαιτερότητα του άλμπουμ είναι ότι η έκτασή του ποικίλλει ανάλογα με τη μορφή στην οποία κυκλοφορεί: στο LP έχει 4 κομμάτια, στο CD 7, στις ψηφιακές πλατφόρμες 10… Στην πλειοψηφία του το υλικό αυτό έχει γραφτεί από τα μέλη της ορχήστρας, ενώ με ένα κομμάτι ο καθένας συνεισφέρουν ο François Bourassa (ο οποίος συμμετέχει και παίζοντας πιάνο), η Gentiane MG και ο Pierre de Bethmann. Αυτή η πολυσυλλεκτικότητα παίζει καθοριστικό ρόλο εφοδιάζοντας το όλο άκουσμα με μια μεγάλη γκάμα από ιδέες και εκφραστικά μέσα. Οι δυο συνθέσεις του ντράμερ Michel Lambert -“Thanks Collier” και “La Mule”- είναι ένα πολύ καλό δείγμα της δυναμικής που έχει η ορχήστρα. Μεταπηδούν διαρκώς από την ατονικότητα και το avant garde στο blues και το δυνατό groove και από τη σφιχτή δομή στην αποδόμηση, η δε ρυθμική κίνηση μετατοπίζεται ασταμάτητα χωρίς να πέφτει στιγμή η συνοχή και η ενότητα του συνόλου.

Δίχως άλλο συγκινητική, στο ούτως ή άλλως συναισθηματικά φορτισμένο “Murs de verre” της Gentiane MG, η στιγμή στην οποία ακούγεται το τελευταίο σόλο του Allard. Το “Amigos” του Bourassa είναι ένα σύνθετο κομμάτι με επιρροές από την μοντέρνα κλασική και πολύ έντεχνο εγκεφαλικό παίξιμο, ενώ το  “Night Bus”, με την εναλλαγή των νυχτερινών εικόνων που υπαινίσσεται, στήνει τις πιο κινηματογραφικές σκηνές του άλμπουμ.

Από τα κομμάτια που έμειναν εκτός CD  -που υπάρχουν δηλαδή μόνο στις ψηφιακές πλατφόρμες αφήνοντας να φανεί πόσο πλούσιο υλικό έχει στη διάθεσή της η ορχήστρα- ξεχωρίζει ιδιαίτερα το Turbulence”, με μια συνεχή ένταση και εκρηκτικότητα. Εντυπωσιακοί οι αυτοσχεδιασμοί, ιδιαίτερα από το σοπράνο σαξόφωνο της Claire Devlin που σολάροντας μένει στο τέλος μόνη με τα ντραμς του Lambert κάνοντας κοντράστ με την τρομπέτα που ακολουθεί (δεν είναι ξεκάθαρο αν παίζει ο Jacques Kuba Séguin ή ο Nicolas Riverin) που με τη σειρά της μένει μόνη με το κοντραμπάσο του Alain Bédard.

Jazzlaborchestra.com, https://jazzlaborchestra.bandcamp.com/album/slip-of-time