O Ilios Steryannis γεννήθηκε στο Τορόντο και έχει ελληνική καταγωγή. Οι οικογενειακές του ρίζες όμως πηγαίνουν πολύ πίσω και ακόμη πιο μακριά. Φτάνουν, γράφει, μέχρι την αρχαία Βαβυλωνία πριν από 2.500 χρόνια. Αυτές τις ρίζες αναζητά μέσα από τη μουσική με το δεύτερο άλμπουμ του, που έρχεται πέντε χρόνια μετά το “Bethany Project”.

Το “Babylonia Suite” ακολουθεί τη μακριά γενεαλογική του διαδρομή από το Ιράκ, στην Αγγλία και τελικά στον Καναδά. Παρά τον τίτλο του το άλμπουμ δεν ακούγεται και πολύ σαν σουίτα, αφού δεν υπάρχει κάποια αισθητή σύνδεση μεταξύ των κομματιών. Εκείνο που γίνεται φανερό είναι ότι, όπως και στην πρώτη του δισκογραφική εμφάνιση, ο Steryannis ενδιαφέρεται να αγγίξει όλο το φάσμα των ακουσμάτων και των επιρροών του και μεταφέρεται με ευκολία από την ανατολή στη δύση, από τον νότο στον βορρά και πάλι στον νότο, φτάνοντας ακόμη και μέχρι τη λατινική Αμερική.

Βασικό του σχήμα είναι ένα κουαρτέτο με τον ίδιο στα ντραμς, τον Paul Pacanowski στο κλαρινέτο και το σαξόφωνο, την Tania Gill στα πλήκτρα και τον Henry Heillig στο μπάσο. Τέσσερις ακόμη μουσικοί έρχονται να συμπληρώσουν το κουαρτέτο, προσθέτοντας το ιδιαίτερο χρώμα που απαιτείται ανάλογα με τις ανάγκες κάθε κομματιού: η Jessica Deutsch (βιολί), ο Sundar Viswanathan (μπανσούρι), ο Ravi Naimpally (τάμπλα) και ο Nawras Nader (ούτι και φωνητικά).

Γίνεται έτσι ένα ταξίδι σε κάθε μέρος που μιλά στην καρδιά του Steryannis. Η φωνή και το ούτι του Nader στο παραδοσιακό “Ya Nabat Al-Rehan” μπαίνουν βαθιά στην ανατολή με όμορφες, ατμοσφαιρικές πλάτες από τα rhodes της Deutsch και στο “Zakir” μια spiritual εισαγωγή δείχνει τον δρόμο στο μπανσούρι και την τάμπλα να δοκιμαστούν στην ινδική πολυρυθμία. Στο ανατολίτικο φανκ του “The Cobra” υπάρχουν σαφείς αναφορές στο “Well you needn’t” του Thelonious Monk με ατόφιες φράσεις από το πολύ γνωστό θέμα του. Εύθραυστα και μελαγχολικά το “Madchester” και το “The procession” τραβάνε προς τη Βόρεια Ευρώπη με καθαρό ακουστικό ήχο και νοσταλγική διάθεση. Αν και με ανατολίτικο χρώμα στο θέμα του, το “400 North”, κατευθύνεται στα δυτικά και προς το fusion της δεκαετίας του ’70, ιδίως με το σόλο του Heillig στο ηλεκτρικό μπάσο και της Gill στα rhodes. Έχοντας πια φτάσει στη δύση και με πιο ανάλαφρο ύφος το “Blue Rumba” και το “Sun song” είναι μέσα στο κλίμα της σόουλ τζαζ της δεκαετίας του ’60.

Ενδιαφέρον και ποικιλόμορφο το άλμπουμ του Καναδού ντράμερ προσφέρει ένα πλούσιο σε θεματολογία μουσικό ταξίδι.

http://www.iliosjazz.ca