Review
Share this post:
Τρία είναι τα σύνολα με τα οποία δουλεύει σε σταθερή βάση ο γεννημένος στο Ελσίνκι πιανίστας Frank Carlberg. Το κουιντέτο του, το Tivoli Trio και αυτή εδώ η πολυμελής Big Band, με την οποία ηχογράφησε την τελευταία του δουλειά.
Το “Monk Dreams Hallucinations and Nightmares” (Red Piano Records) σχεδιασμένο για να παρουσιαστεί με την ευκαιρία της συμπλήρωσης εκατό χρόνων από τη γέννηση του Thelonious Monk(γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1917) δεν είναι ένα κλασικό tribute άλμπουμ. Με την έννοια ότι δεν περιλαμβάνει διασκευές, αναπαραγωγή ή επαναπροσέγγιση του έργου του δημιουργού στον οποίο αναφέρεται. Πλην μιας εξαίρεσης, του “Round Midnight”, που με μια εκτενή εισαγωγή και αρκετά μεταμορφωμένο κλείνει το CD, το υλικό του είναι πρωτότυπο και καινούριο. Νέες συνθέσεις δηλαδή που αντλούν έμπνευση από το ύφος, τη δομή και το συναίσθημα των κομματιών του Monk, από τα οποία ο πιανίστας δανείζεται συχνά αυτούσια ή παραλλαγμένα θέματα, ή και αποσπάσματα από φράσεις που εμφανίζονται ξαφνικά και εντάσσονται μέσα σε ένα δικό του αρμονικό πλαίσιο, για να χαθούν αμέσως μετά. Όπως τα βασικά θέματα του “I Mean You” στο “Dry Bean Stew” με το οποίο ξεκινά το άλμπουμ, του “Straight No Chaser” στο “Sphere”, του “Ruby, My Dear” στο “No Fear, My Dear”, ή απόηχους του “Ugly Beauty” στο “Beast” και του “Mysterioso” στο “International Man of Mystery”.
Η ανάπτυξη του Carlberg δεν είναι ευθεία. Χρησιμοποιεί πολλαπλά ηχητικά επίπεδα, πολύπλοκες δομές και συνεχείς αλλαγές στο τέμπο. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον υπάρχει και άφθονος χρόνος για τα δεκαέξι μέλη της ορχήστρας που διευθύνονται από τον JC Sanford -μεταξύ των οποίων σπουδαίοι αυτοσχεδιαστές όπως ο Brian Landrus, o Alan Ferber, o John O’Gallagher, o Jeremy Udden, o Sam Sadigursky και ο Michael Sarin– να αφήσουν ελεύθερη τη σολιστική τους ικανότητα, για να δώσουν τη δική τους διάσταση στην εμπνευσμένη δουλειά του Carlberg. Η δυναμική φωνητική ερμηνεία της Christine Correa, σε συνδυασμό με το εξαιρετικό άλτο του O’Gallagher και το ασταμάτητο προωθητικό drive του Sarin κάνουν το “You dig!” ένα από τα κομμάτια που ξεχωρίζουν, ενώ η απαγγελία από τη φωνή του ποιητή Paul Lichter στο “Rhymes”, δημιουργεί μια υποβλητική ατμόσφαιρα.
