Review
Share this post:
Οι Ember είναι ένα συλλογικό τρίο με έδρα το Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Συλλογικό όχι απλά γιατί κανείς από τους συντελεστές του δεν έχει ρόλο ηγέτη και όλοι συμμετέχουν με δικές τους συνθέσεις, αλλά και γιατί λειτουργεί με βάση την αλληλεπίδραση. Δεν είναι δηλαδή ξεκάθαρο ποιος έχει κάθε στιγμή τον ρόλο του σολίστα και ποιος υποστηρίζει, αλλά συνήθως οι ρόλοι αυτοί είναι παράλληλοι.
«Όταν έχουμε πρόβα, την περισσότερη ώρα την περνάμε με το να συζητάμε, να ερχόμαστε κοντά και να γνωρίζουμε την προσωπικότητα ο ένας του άλλου. Το παίξιμο έρχεται απλά ως συνέχεια» λέει ο Caleb Wheeler Curtis. Τα άλλα δύο μέλη του γκρουπ είναι ο μπασίστας Noah Garabetian και ο ντράμερ Vincent Sperrazza και το “August in March” (Imani records) είναι η τρίτη ηχογράφηση που κάνουν μαζί.
O Curtis είναι άλτο σαξοφωνίστας, αλλά εδώ παίζει stritch (το ίσιο άλτο σαξόφωνο που έπαιζε και ο Roland Kirk), τρομπέτα και τρομπέτα με καλαμένιο επιστόμιο. Τα όργανα αυτά δίνουν μια ιδιαίτερη χροιά σε έναν ήχο που έτσι κι αλλιώς έχει δικό του χαρακτήρα. Κάθε μέλος του τρίο συνεισφέρει με δικά του κομμάτια, πλην ενός, του “No signal”, που υπογράφεται και από τους τρεις και ακούγεται να είναι αυτοσχέδιο. Συχνά όμως είναι δυσδιάκριτο τι έχει γραφτεί και τι έχει προκύψει επί τόπου. Όπως το “Snake Tune”, όπου το μόνο που ακούγεται να είναι προετοιμασμένο είναι το αργό περπάτημα του κοντραμπάσου, που ακολουθεί το απειλητικό γλίστρημα του φιδιού. Ομοίως το ομότιτλο με το άλμπουμ κομμάτι χτίζεται αυτοσχεδιαστικά γύρω από τις -άρκο αυτή τη φορά- γραμμές του κοντραμπάσου. Στην ελεύθερη δομή και εξέλιξη του ”Sink and swim” ακούγεται να περνούν ασταμάτητα γνώριμες φράσεις ή φράσεις που νιώθεις ότι τις έχεις ξανακούσει, από το “Round midnight” μέχρι το “A Love Supreme”.
Τα πράγματα γίνονται πιο συγκεκριμένα με την απτή, τραγουδιστή μελωδία και το δυνατό γκρουβ του “Frank in the morning” μέχρι να εκτραχυνθούν και εδώ οι αυτοσχεδιασμοί, κυρίως από το άλτο του Curtis. Η πιο ευαίσθητη στιγμή έρχεται κάπως απροσδόκητα στο κλείσιμο με ένα soul tribute στον Sam Cooke που έχει για τίτλο απλά το όνομά του.
Πολύ καλό άλμπουμ με δυνατά παιξίματα από όλους και ιδίως από τον Caleb Wheeler Curtis, έναν πολυοργανίστα που αξίζει πραγματικά να γίνει περισσότερο γνωστός.
