Arbor ονομάζουν το κουαρτέτο που σχημάτισαν τέσσερις από τους πολύ δραστήριους και λίγο-πολύ της ίδιας γενιάς τζαζ μουσικούς στη χώρα μας. Ο κιθαρίστας Μιχάλης Τσιφτσής και ο κοντραμπασίστας Γιάννης Βαγιανός, μοιράζονται τη θέση του leader και είναι οι βασικοί συνθέτες και το γκρουπ συμπληρώνουν ο πιανίστας Γιάννης Παπαδόπουλος και ο ντράμερ Νίκος Θεσσαλονικεύς.

Το όνομα του συγκροτήματος (δέντρο στα λατινικά) που έδωσε και τον τίτλο στην πρώτη του δισκογραφική δουλειά -κυκλοφορεί από την ΠΚmusik– είναι μια αναφορά στις μεγάλες πυρκαγιές του τελευταίου καλοκαιριού αλλά και γενικότερα στις περιβαλλοντικές και κοινωνικές ανησυχίες των τεσσάρων μουσικών. Οι Arbor βέβαια παίζουν ορχηστρική μουσική. Γίνεται να εκφράζουν και να περνούν στον ακροατή τέτοιες ανησυχίες μέσα από μια μουσική χωρίς στίχους; Αρκούν μόνο ένας τίτλος και ένα λακωνικό κειμενάκι με δυο-τρεις προτάσεις στο εσωτερικό του CD τους; Εκ πρώτης όψεως, χωρίς την αμεσότητα και την ευθύτητα του λόγου, ίσως όχι.

Από την άλλη όμως η επικοινωνία με τις αισθητικές επιλογές, τις ανησυχίες των καλλιτεχνών και την έκφρασή τους με τη μουσική, η συμμετοχή στην αφηγηματική πλοκή και το ηχητικό περιβάλλον που δημιουργούν μέσα από την ενεργή ακρόαση, οδηγούν έμμεσα προς αυτή την κατεύθυνση. Στο καλό γούστο, στη συνειδητοποίηση, στην προσωπική βελτίωση μέσα από την τέχνη και την επίδρασή της, στην κοινωνική ευαισθητοποίηση. Οι τίτλοι των κομματιών προτρέπουν κι αυτοί προς τα εκεί: “Fundamental” για την ανάγκη αναζήτησης των ουσιαστικών αναγκών αντί της υπερκατανάλωσης, “Counterfactual” για το πώς θα ήταν ή πώς θα είναι το περιβάλλον αν δεν είμαστε αδρανείς, “Sketch” για το ότι ένα έργο τέχνης αλλά και η ίδια η ζωή βρίσκονται συνεχώς σε εξέλιξη.

Μουσικά οι Arbor χρησιμοποιούν σύνθετες φόρμες και οι μελωδίες τους ίσως δεν είναι ευκολομνημόνευτες. Έχουν όμως τη δύναμη να κρατούν τον ακροατή και να τον οδηγούν από το ένα κομμάτι στο άλλο χωρίς διακοπή. Να ακούει δηλαδή ολόκληρο το άλμπουμ από την αρχή ως το τέλος και όχι αποσπασματικά, δίνοντας την αίσθηση της διαρκούς εξέλιξης και του ότι κάθε κομμάτι είναι μέρος ενός συνολικού έργου. Τα παιξίματα και των τεσσάρων μουσικών κινούνται σε υψηλό ερμηνευτικό επίπεδο, χωρίς διάθεση εντυπωσιασμού, αλλά πετυχαίνοντας να υπηρετούν διαρκώς το σύνολο.

https://www.pkmusik.com