Μουσικό σχολείο, Ιόνιο Πανεπιστήμιο, Ολλανδία. Γνώριμη διαδρομή για πολλούς Έλληνες μουσικούς της τζαζ. Ο πιανίστας Γιώργος Μπερερής τελείωσε το μουσικό σχολείο Αλίμου, πήρε πτυχίο από το τμήμα τζαζ του Ιονίου Πανεπιστημίου, συνέχισε τις σπουδές του στο Κονσερβατόριο της Χάγης και έκανε βάση του το Ρότερνταμ. Πρώτη του δισκογραφική δουλειά ήταν το σόλο πιάνο “Lavoe” (2020). Ακολούθησαν το 2024 το “Laros” και αμέσως μετά το “Sigá y Silente”, ένα ντούο άλμπουμ με τον Ανδαλουσιανό περκασιονίστα Lucas Zegrí. Πιο χαρακτηριστικό ίσως γνώρισμα της δουλειάς του είναι ο συνδυασμός της μοντέρνας τζαζ με την ελληνική, τη βαλκανική και τη μεσογειακή παράδοση. Αυτό ακριβώς χαρακτηρίζει και το καινούριο του CD “Sea in Common”.

Πριν ακόμη έρθεις σε επαφή με τη μουσική τραβούν την προσοχή τα λόγια του Κυριάκου Σφέτσα στο σημείωμα που υπογράφει στο εσωτερικό του CD. «Ακούγοντας τη μουσική του Γιώργου Μπερερή, αισθάνεται κανείς πως όλα του τα προβλήματα αρχίζουν να υποχωρούν, ενώ τη θέση τους καταλαμβάνουν απρόσμενα η έκπληξη, η χαρά και η ευχαρίστηση. Σαν δώρα ενός άγνωστου, νέου Θεού». Λόγια που φέρνουν συγκίνηση με τη σκέψη ότι ο Μπερερής ήταν βασικό μέλος στην τελευταία μορφή της Greek Fusion Orchestra, της ορχήστρας του σπουδαίου δημιουργού ο οποίος έφυγε από τη ζωή τον Απρίλιο. Μόλις λίγες μέρες πριν την κυκλοφορία αυτού του άλμπουμ.

Από τις πρώτες κιόλας νότες του “Lume”, που ξεκινά μια σειρά από οκτώ συνθέσεις του Μπερερή, τονίζεται ιδιαίτερα η συνύπαρξη και η αμφίδρομη επικοινωνία ανάμεσα σε ανατολή και δύση με κοινό γνώμονα τον αυτοσχεδιασμό. Τα χρώματα της Μεσογείου, της θάλασσας που χωρίζει αλλά και που χρησιμοποιείται σαν κοινός τόπος ανάμεσα στις κουλτούρες που βρίσκονται από κάθε πλευρά της, είναι απλωμένα παντού.

Οι προσκεκλημένοι Caner Malkoç (κλαρίνο) και Yvonne Melissa (βιολί, βιόλα) κάνουν τα χρώματα αυτά ακόμη πιο έντονα στα τέσσερα κομμάτια που συμμετέχουν. Όμως συνολικά το “Sea in Common” δεν περιορίζεται στο να αξιοποιεί με μοντέρνο ύφος τα παραδοσιακά ηχοχρώματα και μοτίβα μέσα στο πλαίσιο που συνήθως περιγράφουμε με τον όρο world jazz. Το υλικό του αναπτύσσεται, με πολύ μελετημένο τρόπο και άρτια αισθητική αφήνοντας τις διάφορες επιρροές να αλληλεπιδράσουν με φυσικό και δημιουργικό τρόπο σε ένα περιβάλλον μοντέρνας ευρωπαϊκής τζαζ. Βάση του ήχου είναι το κλασικό jazz piano trio, με τον Λάμπρο Παπανικολάου στη θέση του κοντραμπασίστα και τον Έκτορα Ρέμσακ στα ντραμς.

Δεν είναι λίγες οι αναφορές που διακρίνονται. Στο “Patience is a virtue” από τη στιγμή που αρχίζει ο αυτοσχεδιασμός του πιάνου ακούγεται η επιρροή από το Avishai Cohen Trio και το παίξιμο του Shai Maestro. Το “Blind to time” έχει τον λυρισμό και την αφαιρετική αφήγηση της ECM. To “Quite hopes”, αν και οδηγείται από το βιολί της Melissa και όχι από ούτι, έχει κάτι από το ύφος του Anouar Brahem. H γαλήνια μπαλάντα “Easy living” που κλείνει το άλμπουμ, θυμίζει αρκετά e.s.t. Όμως τα στοιχεία αυτά δεν λειτουργούν σαν μια πολύχρωμη συρραφή αλλά αφομοιώνονται δημιουργικά σε ένα μοντέρνο τζαζ άκουσμα, κάνοντας το «Sea in Common» τόπο συνάντησης όπου η θάλασσα δεν είναι σύνορο αλλά πεδίο επικοινωνίας και ανταλλαγής.

https://www.yiorgosbereris.com