O μπασίστας Robert Lee γεννήθηκε στον Καναδά από Κορεάτες γονείς. Στην ιστοσελίδα του διαβάζουμε ότι σπούδασε με δασκάλους όπως ο Jay Anderson, o Jesse Van Ruller και ο Dick Oates και πως έχει συνεργαστεί με πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες, σαν τον Pat Metheny, τον Ted Quinlan, τον Neil Swainson αλλά και τη Μάγδα Γιαννίκου.

Έχοντας μέσα του τη μουσική στην οποία επέλεξε να αφοσιωθεί και ταυτόχρονα τις ασιατικές ρίζες που έχει κληρονομήσει, προσπαθεί με τη μουσική του να εκφράσει αυτή τη διπλή πολιτιστική ταυτότητα. Το έκανε στις δυο προηγούμενες δουλειές του και τώρα γίνεται με εντονότερο τρόπο από κάθε άλλη φορά στο τρίτο του άλμπουμ  “Forbidden West”  (In The Sun Records). «Ελπίζω να γνωρίσω στους φίλους της τζαζ ήχους και όργανα της Κορέας, αλλά και εκείνοι που ακούν παραδοσιακή κορεάτικη μουσική να γνωρίσουν το πνεύμα του αυτοσχεδιασμού» λέει ο μπασίστας.

Αυτή η αίσθηση της συνύπαρξης είναι διάχυτη και στα εννιά κομμάτια του CD που είναι όλα συνθέσεις του Lee. Από την ιδιόμορφη άρθρωση και τα κορεάτικα φωνητικά σε παραδοσιακούς δρόμους της Sangah Lee στο “Wah Arirang” μεταφερόμαστε στα αγγλόφωνα και σύγχρονης r&b αισθητικής φωνητικά της Jacqueline Teh στο“Yokgu”. H αέρινη, χωρίς λόγια εισαγωγή από την ίδια φωνή με τη συνοδεία του έγχορδου gayageum “Daffodil” από τη Roa Lee που φέρνει λίγο στο μυαλό το “Merry Christmas Mr. Lawrence” του Ryuichi Sakamoto, οδηγεί σε βαθιά εκφραστικά και λιτά σόλο από τον Lee στο κοντραμπάσο και την Allison Au στο άλτο σαξόφωνο. Στο “Bamboo” η εναλλαγή στην πρώτη γραμμή ανάμεσα σε gayageum, φωνητικά, φλάουτο, κοντραμπάσο και άλτο σαξόφωνο φτιάχνουν μια εξαιρετική χαμηλόφωνη μπαλάντα. Το gayageum έχει τον πρώτο λόγο στις εισαγωγές και άλλων κομματιών, ενώ το “Angae” είναι το πιο έντονα ρυθμικό κομμάτι. Η φωνή της Teh αναλαμβάνει να αφηγηθεί τις ιστορίες του “Letters” με χωρίς λόγια τραγούδι κλείνοντας ένα άλμπουμ με φρέσκια και ελκυστικά διατυπωμένη άποψη πάνω στη σχέση παράδοσης και σύγχρονου ήχου.

https://www.robertleebass.com