Αν και αρκετά παλιά στη δισκογραφία -κυκλοφορεί δικά της άλμπουμ για πάνω από είκοσι χρόνια- το όνομα της πιανίστριας Angelica Sanchez δεν έχει γίνει πολύ γνωστό, ακόμη και στο στενό περιβάλλον της δημιουργικής σκηνής. Αλλά και μόνο το ότι έχει συνεργαστεί με μουσικούς όπως ο Wadada Leo Smith, o Paul Motian και ο Richard Davis θα ήταν αρκετό ως δείγμα της αξίας της. Τα τελευταία χρόνια η Pyroclastic records τής δίνει μια καλή ευκαιρία να βγει περισσότερο προς τα έξω. Έτσι, μετά το “How to turn the moon”, το ντούο άλμπουμ που έκανε με τη Marilyn Crispell το 2020, η Sanchez επανέρχεται με το “Nighttime Creatures”.

Τον τελευταίο χρόνο η πιανίστρια πέρασε αρκετό διάστημα έξω από την πολυκοσμία της Νέας Υόρκης, ζώντας κοντά στη φύση. Όπως γράφει, η κύρια έμπνευση για το νέο αυτό άλμπουμ είναι η γοητεία που ασκεί πάνω της η νύχτα βαθιά μέσα στο δάσος, όπου το μόνο φως που υπάρχει προέρχεται από το φεγγάρι. «Το να ακούω ήχους από πλάσματα που δεν γνωρίζω ελευθερώνει τη φαντασία μου. Η νύχτα μεταμορφώνει το πυκνό δάσος σε αστρικό τόπο στον οποίο έχεις πρόσβαση μόνο μέσα από το απόλυτο και υπέροχο σκοτάδι. Η μουσική με μεταφέρει σε τέτοια μέρη. Γίνεται μια πύλη που από το σκοτάδι οδηγεί σε γεμάτα φως σύμπαντα».

Για να αποδώσει με μουσική αυτούς τους ήχους η πιανίστρια παρουσιάζεται εδώ με ένα ασυνήθιστο γι’ αυτήν εννεαμελές σύνολο, κάτι λιγότερο δηλαδή από μια big band. Ένα τέτοιου μεγέθους γκρουπ εκ των πραγμάτων σημαίνει ότι την οδηγεί στο να επικεντρωθεί περισσότερο στο γράψιμο σε σχέση με όσα είχε κάνει ως τώρα. Όταν δε έχει στη διάθεσή της μια γραμμή πνευστών με σπουδαίους αυτοσχεδιαστές, όπως ο Chris Speed (τενόρο σαξόφωνο, κλαρινέτο), ο Michaël Attias (άλτο σαξόφωνο), ο Ben Goldberg (κόντρα άλτο κλαρινέτο), ο Thomas Heberer (τρομπέτα) και ο Kenny Warren (κορνέτα) είναι εξασφαλισμένο ότι θα βρει διέξοδο και η συνήθης ροπή της προς την ελεύθερη έκφραση.

Το ομότιτλο κομμάτι στο ξεκίνημα του άλμπουμ μοιάζει να δίνει τον τρόπο με τον οποίο αναδύονται στη φαντασία της Sanchez οι ήχοι μέσα από το σκοτάδι. Αργά, σταδιακά, μέσα σε ένα απειλητικό αλλά και μαζί σαγηνευτικό πέπλο μυστηρίου. Το “C.B. The Time Traveler”, που ξεκινά με μια αργή γραμμή παιγμένη μόνο από τα πνευστά, όπως λένε και τα αρχικά στον τίτλο του, είναι μια νύξη στην ενορχηστρωτική και συνθετική επιρροή της Carla Bley. Στη συνέχεια φορτώνει σιγά σιγά και μεταλλάσσεται ρυθμικά για να αφήσει να περάσει μπροστά η όμορφη ελεύθερη συνομιλία ανάμεσα στο κόντρα άλτο κλαρινέτο του Goldberg και την κιθάρα του Omar Tamez, για να φτάσουμε τελικά σε ένα θορυβώδες ομαδικό φινάλε. Προχωρώντας, το άλμπουμ απλώνεται και προς άλλες κατευθύνσεις. To “Astral Light of Alarid”, με ένα εντυπωσιακό σόλο από την κορνέτα του Warren, οδηγείται από λεπτές μελωδικές γραμμές και ελαφριά λάτιν κίνηση, ενώ το “Tristeza” ένα παιδικό κομμάτι του Χιλιανού συνθέτη Armando Carvajal μετατρέπεται σε μια ελεύθερη περιπλάνηση με πρωταγωνιστή το κοντραμπάσο του John Hébert. Τέλος με τη διασκευή στο “Lady of the Lavender Mist” του Duke Ellington, πάνω σε πιο μελωδικό και βατό έδαφος, το πολύ καλό αυτό άλμπουμ μοιάζει να κοιτάζει και προς τα πίσω για να συνοψίσει λες τον δρόμο που έχει καλύψει μέσα στα χρόνια η big band jazz.

http://www.angelicasanchez.com