Η άρπα είναι συνήθως συνυφασμένη με την κλασική μουσική και σχεδόν πάντα τη σκεφτόμαστε να παίζεται από γυναικεία χέρια. Ακούγεται όμως -όχι συχνά είναι η αλήθεια- και στην τζαζ. Όταν γίνεται λόγος για τζαζ άρπα η πρώτη που έρχεται στο μυαλό είναι φυσικά η Alice Coltrane. Αλλά είναι και άλλες που προηγήθηκαν, όπως η Dorothy Ashby και η Corky Hale και αρκετές που ακολούθησαν, όπως η Carol Robbins και η πολύ δημοφιλής στις μέρες μας Brandee Younger. Στα ονόματα αυτά έρχεται να προστεθεί και εκείνο μιας Ελληνίδας που κάνει καριέρα στο εξωτερικό.

Η Maria–Christina Harper γεννήθηκε στην Ελλάδα και σπούδασε κλασική μουσική. Μεγάλωσε όμως και με το ροκ και την ενθουσίαζε η κιθάρα του Jimi Hendrix, του Eric Clapton και του Dave Gilmour. Στη συνέχεια ανακάλυψε και την τζαζ, για να «κολλήσει» στον ήχο της spiritual jazz με τον John Coltrane, τον Pharoah Sanders και την Alice Coltrane. Μέσα από αυτή τη διαδρομή σχηματίστηκε η αισθητική της και η άποψη για το τι θέλει να κάνει με τη δική της μουσική.

Στην Αγγλία, όπου έχει εγκατασταθεί, έφτιαξε το Harper Trio, που συμπληρώνεται από την Josephine Davies (σαξόφωνο) και τον Νεοζηλανδό Evan Jenkins (ντραμς). Με αυτό το τρίο κυκλοφόρησε πρόσφατα το πρώτο της άλμπουμ, δίνοντάς του τον τίτλο “Passing By” (Little Yellow Man Records). Ένα άλμπουμ μοντέρνας spiritual jazz, με ό,τι μπορεί να σημαίνει ο όρος αυτός. Καθώς από τη μια ο ήχος έχει περάσει από όσα έχουν προηγηθεί και τα έχει αφομοιώσει βαθιά κι από την άλλη προσπαθεί να τα δώσει με έναν διαφορετικό τρόπο χρησιμοποιώντας και τα σημερινά μέσα. Ένα στοιχείο που διαφοροποιεί αυτόν τον ήχο είναι ότι ενσωματώνει τις επιρροές, τα ακούσματα και τις ελληνικές και ανατολίτικες ρίζες της Harper. Επιπρόσθετα, μη έχοντας στη διάθεσή της μπάσο η αρπίστρια καλύπτει εκείνη τις χαμηλές συχνότητες φτιάχνοντας λούπες και χρησιμοποιώντας εφέ. Τα επτά κομμάτια του άλμπουμ, τα περισσότερα σε αργό τέμπο και όλα γραμμένα από την ίδια- μοιάζουν να υπακούουν στην ίδια ανάγκη να εκφραστεί μέσα από τον διαλογισμό, την ενδοσκόπηση, την επίκληση. Κανένα από τα μέλη του τρίο, όσο κι αν αφήνεται ελεύθερο να περάσει μπροστά, δεν νοιάζεται να δείξει πόσο καλός οργανίστας είναι, αλλά κυρίως να «υπηρετήσει» αυτή την ανάγκη. Αφήνοντας το άλμπουμ να κυλήσει ξανά και ξανά μπορείς να εντοπίσεις στοιχεία από την ελληνική παράδοση στο “A Greek in Spain” με την άρπα ακούγεται κάπου κάπου σαν κανονάκι, ψυχεδελικά χρώματα από τη δεκαετία του ’60 στο “East Hill meditation”, την ένταση που ψάχνει να απελευθερωθεί στο “In Cairo / Grandma’s coat”, την τελετουργική ατμόσφαιρα του “Safe place”, την ψυχική φόρτιση και τον λυρισμό στο “Standing Alone”. Είναι δύσκολο όμως να ξεχωρίσεις κάποιο κομμάτι σε αυτή την τόσο ξεχωριστή ηχογράφηση.

https://mariachristinaharper.com