Παρακολουθώ εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια την πορεία του Γερμανού φλαουτίστα Mark Lotz, που σχεδόν με κάθε του δουλειά έχει κάτι καινούριο να προτείνει. Ένα χαρακτηριστικό που μόνο άσχετο δεν είναι με το ότι έχει ζήσει στην Αφρική, την Ασία, την Αμερική και διάφορες χώρες της Ευρώπης, με την Ολλανδία να έχει γίνει ο μόνιμος τόπος κατοικίας του εδώ και δεκαετίες. Όπως είναι φυσικό η κουλτούρα και τα ακούσματα κάθε μέρους όπου έζησε τροφοδοτούν τη μουσική του, με αποτέλεσμα να εστιάζει κατά καιρούς σε διάφορα είδη, πάντα όμως μέσα από την αισθητική της τζαζ και του αυτοσχεδιασμού.

Το καινούριο του CD “Freshta” (Zennes records) πήρε τον τίτλο του από τη Freshta Kohistani, μια ακτιβίστρια από το Αφγανιστάν που δολοφονήθηκε στην Καμπούλ το 2020. Αλλά και καθεμιά από τις 11 συνθέσεις του άλμπουμ έχει πάρει το όνομα μιας γυναίκας – αγωνίστριας από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, την Ινδία, την Αφρική, τη Λατινική Αμερική. «Σε περιόδους πολέμου, λαϊκισμού και κοινωνικής αναταραχής, ως καλλιτέχνης θέλω να ασχοληθώ με κοινωνικά θέματα», λέει ο Lotz. «Για μένα η μουσική συνδέει τους ανθρώπους και μεταφέρει ένα μήνυμα ελευθερίας και αγάπης».

Ως συνήθως ο Lotz χρησιμοποιεί αρκετά είδη από φλάουτα, ενώ το γκρουπ που τον πλαισιώνει περιλαμβάνει τον Claudio Puntin (κλαρινέτο, μπάσο κλαρινέτο), τον Jeroen van Vliet (πιάνο, ηλεκτρονικά), τον Jörg Brinkmann (τσέλο, ηλεκτρονικά) και τον Dirk–Peter Kölsch (ντραμς). Ο συνδυασμός φλάουτου με κλαρινέτο, πιάνο και τσέλο κάνει από μόνος του μια νύξη προς τη μουσική δωματίου, κάτι που έρχονται να επιβεβαιώσουν αρκετές φορές οι προσεγμένες ενορχηστρώσεις και η ποικιλία από λεπτούς ηχητικούς χρωματισμούς. Παράλληλα όμως η αυτοσχεδιαστική δεινότητα του Lotz, η ρυθμική δουλειά του Kölsch, αλλά και το ότι ο Brinkmann παίζει πολύ συχνά πιτσικάτο και παίρνει τον ρόλο μπασίστα, δίνουν στον ήχο ενέργεια και διάθεση για πειραματισμό. Και παρ’ όλο που οι ζωές των γυναικών στις οποίες αφιερώνονται τα κομμάτια ήταν ή είναι γεμάτες δυσκολίες ενώ κάποιες από αυτές διακόπηκαν με βίαιο τρόπο, η μουσική του Lotz δεν τις αναπαριστά ηχητικά δημιουργώντας ζοφερή ατμόσφαιρα, αλλά περισσότερο προσπαθεί να αναδείξει τη ζωντάνια και τη λαχτάρα τους για καλύτερη ζωή. Πολύ πετυχημένος και ο τρόπος που δημιουργεί το κατάλληλο σκηνικό για καθένα από τα γυναικεία πορτρέτα που σκιαγραφεί, δανειζόμενος ηχοχρώματα από την Αφρική (Wangari), την Ινδία (Durga’s Lalit), το Μεξικό (“Isabel”), το Ιράν (“Nasrin”) και πάει λέγοντας.

Βαθιά ανθρώπινη προσέγγιση, όμορφες συνθέσεις με κομψοτεχνήματα όπως το “Frouzan” και δυνατά παιξίματα σε ένα ακόμη πολύ καλό άλμπουμ του φλαουτίστα.

https://www.lotzofmusic.com