Αν και είναι μέσα στα μουσικά πράγματα εδώ και πολύ καιρό, ο μπασίστας Κώστας Πατσιώτης κάνει πολύ πιο αισθητή την παρουσία του στην τζαζ σκηνή τα τελευταία 2-3 χρόνια. Συμμετείχε σε αρκετές πρόσφατες ηχογραφήσεις (με Νάσια Γκόφα & Jazz Tales, Στάθη Άννινο, Γιώργο Πολυχρονάκο) και παίζει διαρκώς με πολλά σχήματα. Τον Οκτώβριο, μήνα μετάβασης και αλλαγών, όπως λέει, ήρθε η ώρα για την πρώτη του προσωπική δουλειά, που έχει αυτόν ακριβώς τον τίτλο, “October”.

Μαζί του έχει τρεις επίσης πολύ δραστήριους μουσικούς της ίδιας, λίγο-πολύ, γενιάς: τον Μιχάλη Τσιφτσή στην κιθάρα, τον Γιάννη Παπαδόπουλο στο πιάνο και τον Δημήτρη Κλωνή στα ντραμς. Το άλμπουμ έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και «παικτικά», μιας και όλοι οι συμμετέχοντες είναι εξαιρετικοί αυτοσχεδιαστές, αλλά και συνθετικά, αφού και τα επτά κομμάτια που περιλαμβάνει υπογράφονται από τον Πατσιώτη. Ο μπασίστας έχει γράψει ωραία θέματα με δυνατές, γεμάτες φως μελωδίες και με ενορχηστρώσεις που έχουν δουλευτεί με λεπτομέρεια. Κοιτάζοντας περισσότερο προς την Ευρώπη και τη Μεσόγειο παρά προς την Αμερική, στο ύφος του που αποπνέει ζεστασιά και λεπτό γούστο, διακρίνεις επιρροές από τον Μάνο Χατζιδάκι μέχρι τον Avishai Cohen (τον μπασίστα), αλλά και την κλασική μουσική.

Στο κομμάτι που έδωσε τον τίτλο του στο CD ο Πατσιώτης, με διακριτική συνοδεία από τα ντραμς, ξεκινά παίζοντας δεξιοτεχνικά στο κοντραμπάσο έναν ολόκληρο κύκλο, εισάγοντας την μπάντα στο πολύ μελωδικό και αρμονικά πλούσιο θέμα. Στη συνέχεια ο Τσιφτσής, ένας κιθαρίστας με μεγάλο εκφραστικό πλούτο και τεράστια αποθέματα από σχήματα, λάμπει με ένα πυκνό και αφηγηματικό σόλο. Για να δώσει τη θέση του στο πιάνο του Παπαδόπουλου, που μένει μόνος χαμηλώνοντας τους τόνους με ενδοσκοπική διάθεση και έντονες κλασικές επιρροές. Με παρόμοιο τρόπο ο μπασίστας εισάγει το γκρουπ στο ατμοσφαιρικό “Unexpected invention”, που απελευθερώνει σιγά σιγά ενέργεια για να αφήσει και πάλι τον Παπαδόπουλο να αναζητήσει μόνος μέσα στη σιωπή λεπτά, ιμπρεσιονιστικά χρώματα. Το “Rosario” είναι βουτηγμένο στο γαλάζιο και τα μεσογειακά χρώματα, με τη μελωδία του αλλά και την κιθάρα να φέρνουν στο μυαλό το στυλ του Τάκη Μπαρμπέρη. Χωρίς να παίρνει σόλο ο Κλωνής, ένας από τους καλύτερους ντράμερ της ελληνικής σκηνής, είναι πηγή ενέργειας και κινητήρια δύναμη από την αρχή ως το τέλος.

Το “October” βιώνεται κυρίως όχι κομμάτι με το κομμάτι, αλλά σαν ολότητα, σαν ένα ενιαίο έργο που κυλά με φυσικό τρόπο σαν να υπάρχει μια νοηματική σύνδεση και αλληλουχία μεταξύ των συνθέσεων.

https://patsiotisbass.com