Review
Share this post:
Ο Ανδρέας Πολυζωγόπουλος έχει δείξει εδώ και αρκετά χρόνια ότι βρίσκει τον εαυτό του σε έναν ήχο που κοιτάζει κυρίως προς την κεντρική και τη βόρεια Ευρώπη, με κυριότερες επιρροές τρομπετίστες όπως ο Erik Truffaz, o Markus Stockhausen, o Enrico Rava και ο Jon Hassell. Σε τέτοιες επιρροές έρχεται να ταιριάξει και τα ελληνικά του ακούσματα, φτάνοντας σε μια δική του και πολύ αναγνωρίσιμη έκφραση που αποτυπώνεται στις πολλές εγχώριες και διεθνείς του συνεργασίες και φυσικά στις προσωπικές του δουλειές.
Μόνο τυχαίο δεν είναι λοιπόν που το σημείωμα στο εσωτερικό του καινούριου του άλμπουμ, με τίτλο “Petrichor” (ΠΚ music), το υπογράφει ο Truffaz, γράφοντας μεταξύ άλλων ότι ο Πολυζωγόπουλος «συνθέτει τραγούδια» και ότι «οι μελωδίες κάνουν τη ζωή καλύτερη». Πράγματι οι εννέα συνθέσεις του CD, στο οποίο συμμετέχουν ο Πέτρος Κλαμπάνης (κοντραμπάσο) και ο Τυνήσιος Wajdi Riahi (πιάνο), ακούγονται σαν τραγούδια, που έχουν σαφές θέμα, ιστορία, αφήγηση.
Ένα τρίο χωρίς ντραμς πάντοτε προϊδεάζει για ατμοσφαιρικά και χαμηλόφωνα ακούσματα. Και αυτό γίνεται σε όλη τη διάρκεια του “Petrichor”. Πότε με αργή κινηματογραφική εξέλιξη, πότε υφαίνοντας ένα αέρινο νυχτερινό πέπλο, πότε μπαίνοντας στον φευγαλέο κόσμο των ονείρων, οι τρεις μουσικοί βρίσκονται από την αρχή ως το τέλος σε λυρική, ποιητική διάθεση. To “Barbas”, η πιο γνωστή και αναγνωρίσιμη μελωδία του τρομπετίστα, βρίσκει μια ακόμη πολύ όμορφη εκδοχή, ενώ το άρωμα του “Ariadne’s scent” μας περνά μέσα από δαιδαλώδεις, γεμάτους μυστήριο διαδρόμους. Μόνη παρεκτροπή από το όλο κλίμα του άλμπουμ το “First time in Times Square” που και μόνο λόγω τίτλου δεν θα μπορούσε να μην έχει groove και δυνατή ρυθμική κίνηση.
Η τρομπέτα και το φλούγκελχορν του Πολυζωγόπουλου μοιάζουν να αντλούν μέσα από μια αστείρευτη πηγή γρήγορα, περίτεχνα σχήματα, που τα διαδέχονται μακριές βραχνές νότες, οι οποίες περνώντας συχνά μέσα από πετάλια ακούγονται σαν κραυγές. Ο Κλαμπάνης σηκώνει με άνεση όλο το ρυθμικό μέρος και όσες φορές βγαίνει μπροστά είναι όπως πάντα πολύ εκφραστικός, ενώ ο νεαρός Riahi, που δεν τον είχα ξανακούσει ως τώρα, έχει έναν αέρα σπουδαίου πιανίστα.
