Το επιβεβαιώνω κάθε φορά που ξεφυλλίζω το “Psychotic Reactions and Carburator Dung”, που το έχω εδώ και χρόνια στη βιβλιοθήκη μου. Μια συλλογή από άρθρα, τα περισσότερα για το περίφημο περιοδικό Creem, που τα έγραψε από το 1970 ως το 1981, λίγους μήνες δηλαδή πριν τον θάνατό του. Μόνο κάτω από αυτό το πρίσμα μπορείς για παράδειγμα να δεις το ότι γράφει πέντε πυκνογραμμένες σελίδες για το “Metal Machine Music” του Lou Reed, κάτω από τον τίτλο The Greatest Album Ever Made…

Με το κλίμα αγιοποίησης που συνήθως κυριαρχεί κάθε φορά που φεύγει ένα μεγάλο όνομα, είναι χαρακτηριστικό το θάρρος που είχε να ξεκινήσει έτσι το “obituary” στον John Lennon που δημοσιεύθηκε στους Los Angeles Times αμέσως μετά τη δολοφονία του:

“Δεν μπορώ να πω ότι μου έκανε έκπληξη όταν το NBC διέκοψε το Tonight Show για να πει ότι ο John Lennon είναι νεκρός. Πάντα πίστευα ότι θα ήταν ο πρώτος από τους Beatles που θα πέθαινε, γιατί ήταν εκείνος που πάντοτε ζούσε περισσότερο στο υπαρξιακό άκρο, είτε βουτώντας με τα πόδια στην περιπέτεια του αριστερισμού, είτε απλά βουλώνοντάς το για πέντε χρόνια όταν αποφάσισε ότι πραγματικά δεν είχε τίποτα άλλο να πει. Αλλά πάντα θεωρούσα ότι θα το έκανε με τα ίδια του τα χέρια. Το ότι ήταν απλά η πιο πρόσφατη διασημότητα που θα πυροβολούνταν από κάποιον προφανώς ψυχοπαθή, υπογραμμίζει μόνο την κοινοτοπία που περιβάλλει τον θάνατό του”.