Blog
Share this post:
Ξαναδιάβασα αυτές τις μέρες τα δεκαεφτά διηγήματα του Ρέιμοντ Κάρβερ που περιλαμβάνονται στη συλλογή «Αρχάριοι» (Μεταίχμιο, 2010). Μου άρεσαν ακόμη περισσότερο από τότε που τα είχα διαβάσει για πρώτη φορά (και πάλι σε μετάφραση του Γιάννη Τζώρτζη) πριν από τριάντα σχεδόν χρόνια, στη μορφή που είχαν πάρει μετά από τις εκτεταμένες περικοπές του εκδότη/επιμελητή του, ο οποίος και έκανε γνωστό τον συγγραφέα σε μια πολύ δύσκολη περίοδο της ζωής του.
Με ρεαλιστικό ύφος και λιτή γραφή, βασισμένη κατά κύριο λόγο στους διαλόγους, ο Κάρβερ βρίσκει τους περισσότερους ήρωές του στην εργατική τάξη. Ανάμεσα στο αλκοόλ, τον έρωτα, την προδοσία, την καθημερινότητα, τη σκληρή πραγματικότητα και την απώλεια, οι χαρακτήρες του θυμίζουν συχνά Μπουκόφσκι. Χωρίς όμως το χιούμορ, τον σαρκασμό και τη γλώσσα του πεζοδρομίου, οι πρωταγωνιστές του Κάρβερ, αντίθετα με εκείνους του Μπουκόφσκι, ακόμη και στην απελπισία και την τραγωδία κρατούν μέσα τους μια φλόγα και ενώ γνωρίζουν βαθιά πως δεν πρόκειται, ελπίζουν ότι κάτι θα αλλάξει.
