Katie Thiroux, mainsream ξεκίνημα από τη Δυτική Ακτή

Το όνομα του ντράμερ Jeff Hamilton στην παραγωγή και οι τίτλοι των επιλεγμένων στάνταρντ προϊδεάζουν εξαρχής για τον χώρο που κινείται στο ντεμπούτο της η Katie Thiroux. Ο ακουστικός ήχος, η mainstream αντίληψη και ο σεβασμός στην παράδοση είναι λοιπόν τα βασικά συστατικά του Introducing Katie Thiroux” (BassKat Music). Εκεί που επικεντρώνεται, πιστεύω, το ενδιαφέρον του άλμπουμ είναι ο πολλαπλός ρόλος που καλείται να παίξει με την πρώτη κιόλας δισκογραφική παρουσία της η νεαρή μπασίστρια: ρόλος leader, σολίστα, τραγουδίστριας και συνθέτριας, που καταφέρνει να διεκπεραιώσει στο ακέραιο.

Μαθήτρια της Tierney Sutton και του John Clayton, απόφοιτη του Berklee και κάτοχος μάστερ στο τζαζ μπάσο από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, η Thiroux είναι ολοκληρωμένη μπασίστρια, αλλά και πολύ ταλαντούχα στο τραγούδι. Οι όμορφες γραμμές που αντηχούν τον βαθύ, ξύλινο ήχο του οργάνου της, μαζί με τα τύμπανα του Matt Witek, προετοιμάζουν το έδαφος για straight forward κίνηση και χαλαρή ατμόσφαιρα από την κιθάρα του Graham Dechter και το τενόρο του Roger Neumann. Στο τραγούδι, είτε σε μέσο σουίνγκ (A Beautiful Friendship”), είτε σε γρήγορο τέμπο (“The One I Love”), έχει την άνεση του entertainer, ενώ όπως φαίνεται στο “Don’t be on the outside” έχει δουλέψει επαρκώς και τον φωνητικό αυτοσχεδιασμό με σκατ. Στο “Wives And Lovers”, με τη φωνή της να συνοδεύεται μόνο από το δυνατό σουίνγκ του μπάσου της, δείχνει ότι και χωρίς καμιά άλλη παρέα τα πάει περίφημα. Όσο για τα τρία δικά της κομμάτια, το “Ray's Kicks” είναι ένας όμορφος φόρος τιμής στον Ray Brown, στο στιλ του οποίου σολάρει με μεγάλη δεξιοτεχνία, το “RoseBird” ένα κλασικό bebop με διαδοχικούς αυτοσχεδιασμούς και τετράμετρα από όλους τους συμμετέχοντες και το “Can't We Just Pretend?” μια παλιομοδίτικη χαλαρωτική μπαλάντα.

http://www.katiethiroux.com

Tags: