Gil Evans Project

Συνθέτης, ενορχηστρωτής και παραγωγός που ειδικεύεται σε μεγάλα σύνολα, ο Ryan Truesdell έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τη Maria Schneider και τον Bob Brookmeyer. Αφού μελέτησε για χρόνια τη μουσική του Gil Evans, σε συνεργασία με την οικογένειά του, απέκτησε πλήρη πρόσβαση στα αρχεία και τα χειρόγραφά του και ανακάλυψε έναν τεράστιο πλούτο από ελάχιστα γνωστή έως και εντελώς άγνωστη δουλειά του μεγάλου μαέστρου. Η αξιοποίηση αυτού του ανεκμετάλλευτου θησαυρού είναι μια ειδοποιός διαφορά για το πολυμελές πρότζεκτ που δημιούργησε ο Truesdell το 2011, σε σχέση με άλλες μεγάλες ορχήστρες που διατηρούν ζωντανή τη μουσική άλλων δημιουργών, όπως για παράδειγμα του Charlie Mingus ή του Count Basie. Στις τάξεις του Gil Evans Project βρίσκονται εξαιρετικοί σολίστες όπως οι σαξοφωνίστες Donny McCaslin, Steve Wilson, Scott Robinson, Brian Landrus και Tom Christensen, οι τρομπονίστες Ryan Keberle και Marshall Gilkes και ένα κορυφαίο rhythm section αποτελούμενο από τον Frank Kimbrough, τον Jay Anderson και τον Lewis Nash. Το 2012 με την ευκαιρία της συμπλήρωσης εκατό χρόνων από τη γέννηση του Evans, κυκλοφόρησε το Centennial”, ένα άλμπουμ με άγνωστο μέχρι τότε υλικό του. Η επιτυχία που γνώρισε (απέφερε και ένα μεταθανάτιο Grammy στον μαέστρο) εξασφάλισε στο σύνολο του Truesdell ένα εβδομαδιαίο gig κάθε χρόνο στο Jazz Standard. Από τις εμφανίσεις του 2014 στο γνωστό τζαζ κλαμπ της Νέας Υόρκης προέκυψε το δεύτερο, λάιβ αυτή τη φορά, CD του πρότζεκτ.

Από τα 11 κομμάτια του Live at Jazz Standard “Lines of Color” (Blue Note / Artistshare), τα 6 είναι πάνω σε ενορχηστρώσεις που “ανακαλύφθηκαν” πρόσφατα και συνεπώς δεν είχαν ακουστεί ξανά, όπως δεν είχαν ξαναπαιχτεί και κάποια τμήματα σε άλλα δύο, ενώ τα υπόλοιπα 3 βασίζονται σε γνωστή δουλειά του Evans, η δε χρονική διαφορά ανάμεσα στις παρτιτούρες που χρησιμοποιήθηκαν δείχνει και την εξέλιξη της γραφής του: από το “Gypsy Jump”, ένα σουίνγκ γραμμένο το 1942 από τον ίδιο τον Evans και διανθισμένο με χρώματα από την κλασική μουσική, στο ξαναενορχηστρωμένο το 1959 “Just One Of Those Things” του Cole Porter, με εντελώς straight ahead κίνηση και όμορφα διαδοχικά σόλο από το σοπράνο του Steve Wilson, το τρομπόνι του Ryan Keberle και το πιάνο του Frank Kimbrough, μέχρι τη νεωτερικότητα των “Time Of The Barracudas” και “Concorde” που τα γνωρίσαμε από το “The Individualism of Gil Evans” του 1964. Τα εννέα λεπτά του “Time Of The Barracudas” δίνουν όλο τον χρόνο στον τρομπονίστα Marshall Gilkes και ειδικά στον Donny McCaslin και το τενόρο του να βάλουν φωτιά στο κομμάτι, ενώ αντίθετα στο “Avalon Town” που διαρκεί μόλις τέσσερα λεπτά, προλαβαίνουν να σολάρουν επτά μέλη της ορχήστρας. Ο Gilkes με το τρομπόνι του σηκώνει όλο το σολιστικό βάρος στη μεγαλοπρεπώς ενορχηστρωμένη γνωστή μελωδία του “Greensleeves”. Στο “Cant We Talk It Over”, το “Sunday Drivin” και το “Easy Living Medley”, τα τρία κομμάτια του άλμπουμ με φωνητικά, η Wendy Gilles, προσθέτει έναν γλυκό, παλιομοδίτικο τόνο με τη ρομαντική χρειά της φωνής της. Όπως γράφει ο Truesdell στο κείμενο που συνοδεύει το CD, οι μουσικοί του πρότεκτ “γνωρίζουν τη λεπτή ισορροπία που υπάρχει ανάμεσα στο να τιμήσουν τις αρχικές προθέσεις του Gil και να αφήσουν καθένας τη δική του φωνή να λάμψει μέσα από αυτές τις ιστορικές παρτιτούρες” και τελικά αυτή η ισορροπία είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του Gil Evans Project.

www.gilevansproject.com

Tags: 
Το Gil Evans Project στο Jazz Standard