Mostly Other People Do the Killing, “Disasters Vol. I”

Από αριστερά: Ron Stabinsky, Moppa Elliott και Kevin Shea

Με το που εμφανίστηκαν στα μέσα περίπου της δεκαετίας του ’00 οι Mostly Other People Do the Killing (MOPDtK) φάνηκε ότι είχαν έναν μοναδικό τρόπο να περνούν από το σύνολο σχεδόν της τζαζ παράδοσης: από το swing, το bebop, τη free jazz, κι οπουδήποτε αλλού, με μεγάλη ευελιξία και χιούμορ. Είκοσι σχεδόν χρόνια από τότε παραμένουν ένα από τα καλύτερα γκρουπ της εποχής μας, με έναν ήχο που εξελίσσεται διαρκώς.

Αλλάζοντας σιγά σιγά μέγεθος, με το “Paint” του 2017 συρρικνώθηκαν σε τρίο και με αυτό το μέγεθος επανεμφανίζονται στο “Disasters Vol. I”. Μη έχοντας πια στις τάξεις τους την τρομπέτα του Peter Evans και πολύ περισσότερο το σαξόφωνο του Jon Irabagon, που λειτουργούσε σαν ασταμάτητος οδοστρωτήρας, έχουν απομείνει ένα πιάνο τρίο, που όμως έχει άπειρους τρόπους να υπερβαίνει τα εσκαμμένα. Ηγέτης και βασικός συνθέτης του γκρουπ είναι πάντα ο μπασίστας Moppa Elliott (που μανατζάρει και τη Hot Cut από την οποία κυκλοφορούν όλα τα άλμπουμ τους), με τον Kevin Shea στα ντραμς και πιο νεοφερμένο τον πιανίστα Ron Stabinsky.

Το “Disasters Vol. I” συνεχίζει τη συνήθεια του Elliott να ξεπερνά την αμηχανία του με τους τίτλους των κομματιών, δίνοντάς τους τα ονόματα πόλεων της Πενσιλβάνια, απ΄ όπου κατάγεται. Στην προκειμένη περίπτωση από κωμοπόλεις που επλήγησαν από διάφορες φυσικές και μη καταστροφές, εξ ου και ο τίτλος του άλμπουμ. Από την άλλη κάνει ό,τι μπορεί για να ξεφύγει από τον συνήθη ήχο ενός σχήματος με πιάνο, κοντραμπάσο και ντραμς. Όχι μόνο με τα ηλεκτρονικά που προσθέτουν ο Shea και ο Stabinsky, αλλά και με συνεχείς μεταμορφώσεις και περιορισμό των μακροσκελών σόλο. Παρά τον τίτλο του, η ατμόσφαιρά άλμπουμ είναι κάθε άλλο παρά βαριά. Με εξαίρεση την απειλητική εισαγωγή του “Three Mile Island”, που αναφέρεται στο μέρος όπου το 1979 είχε γίνει το σοβαρότερο πυρηνικό ατύχημα επί Αμερικανικού εδάφους, το “Disasters Vol. I” στη μεγαλύτερη διάρκειά του δίνει την αίσθηση της χαράς και της απόλαυσης. Όλα τα θέματα πατούν γερά στη βαθιά τζαζ παράδοση, με το "Marcus Hook” να έχει τη βάση του στα blues και το gospel, ενώ το "Centralia” και to “Johnstown” προσθέτουν έναν γιορταστικό και έντονα χορευτικό τόνο. Κάθε τόσο όμως οι MOPDtK αρπάζουν την ευκαιρία να παρεκτραπούν, να κινηθούν ανάμεσα στα ιδιώματα παιχνιδίζοντας σαν να επενδύουν καρτούν, να αποδομήσουν και να αναδομήσουν μελωδίες και ρυθμούς. Αυτό δηλαδή στο οποίο επιδίδονται από το ξεκίνημα της πορείας τους και τους κάνει τόσο ξεχωριστούς.

www.hotcuprecords.com

Σχετικά στο JazzBuzz: MOPDtK: Mauch Chunk, Moppa Elliott: μοναχικά, Moppa Elliott: Jazz Band/Rock Band/Dance Band

Tags: