Sylvie Courvoisier - Mary Halvorson, “Searching for the Disappeared Hour”

Το ντούο πιάνο και κιθάρα στην τζαζ φέρνει σχεδόν πάντα πρώτη στο μυαλό τη συνεργασία του Bill Evans και του Jim Hall. Αν και δεν είναι ο πιο συνηθισμένος συνδυασμός οργάνων δεν είναι και σπάνιος κι έχουμε ακούσει πολλές ξεχωριστές συνευρέσεις, όπως εκείνες του Oscar Peterson με τον Joe Pass, του Fred Hersch με τον Bill Frisell, του Pat Metheny με τον Brad Mehldau.

H πιανίστρια Sylvie Courvoisier και η κιθαρίστρια Mary Halvorson συναντήθηκαν για πρώτη φορά δισκογραφικά σε ένα τέτοιο σχήμα πριν πέντε χρόνια με το “Crop Circles” (Relative Pitch Records). Επανέρχονται τώρα με ένα νέο άλμπουμ που έχει τον τίτλο “Searching for the Disappeared Hour” από την εταιρεία της επίσης πιανίστριας Kris Davis Pyroclastic Records.

Έχοντας κανείς μια ιδέα από τη μέχρι σήμερα πορεία των δύο μουσικών στον χώρο της improv σκηνής, καταλαβαίνει και πού κινείται το άλμπουμ. Αν όχι, το αντιλαμβάνεται από το πρώτο κιόλας κομμάτι. Μακριά από κάθε συμβατική φόρμα και δομή, στα δώδεκα κομμάτια που είναι σχεδόν ισομοιρασμένα μεταξύ των δύο από συνθετική απόψη, η Courvoisier και η Halvorson μοιάζει να δοκιμάζουν νέους δρόμους, να εξερευνούν ηχητικά τοπία. Και το κάνουν με ποικίλους τρόπους και προσεγγίσεις, χωρίς υψηλές εντάσεις. Σε κομμάτια όπως τα “Torrential”, “Mind out of time” και “Gates and passes”, αν και με αρκετά «πειραγμένο» τρόπο, ακούγονται να υπερέχουν τα λυρικά στοιχεία. Το “Faceless Smears” ξεκινά κι αυτό με λυρικό τρόπο, σαν να είναι βγαλμένο από ένα περίεργο, ταραγμένο όνειρο, περνώντας για λίγο από το “Lucy in the Sky with Diamonds”, για να αποδομηθεί στη συνέχεια και να στραφεί στην ατονικότητα. Το “Party dress” λειτουργεί περισσότερο στο υπόβαθρο με έναν τόνο ambient, ενώ το “Bent yellow” ακούγεται εντελώς αυτοσχεδιαστικό, με τα δύο όργανα να περνούν ασταμάτητα, ακόμη και στιγμιαία από τεχνοτροπίες και στιλ. Το “Four point play” φλερτάρει με τον θόρυβο, καθώς η κιθάρα της Halvorson μοιάζει να πυροβολεί, όση ώρα η Corvoisier παίζει με τις χορδές και το εσωτερικό του πιάνου. Στα έξι λεπτά που διαρκεί το “Moonbow” γίνονται μαζί σχεδόν όλα όσα προαναφέρθηκαν, συνοψίζοντας κατά κάποιον τρόπο τις πολλές πτυχές αυτού του ιδιαίτερου ακούσματος.

https://www.sylviecourvoisier.com

http://www.maryhalvorson.com

Tags: