Le GGRIL, “Sommes”

Le GGRIL είναι το όνομα μιας ορχήστρας, που έχει έδρα το Rimouski, μια μικρή πόλη στο ανατολικό Κεμπέκ του Καναδά. Δημιουργήθηκε το 2007 και έχει συνεργαστεί με γνωστά ονόματα, όπως ο Evan Parker και η Ingrid Laubrock. Συμπληρώνοντας φέτος μια πορεία δεκαπέντε ετών, κυκλοφόρησε το γενναιόδωρο “Sommes” (Tour de Bras), ένα τριπλό CD με συνολική διάρκεια πάνω από τρεισήμισι ώρες.

Το παράξενο όνομα σε προϊδεάζει, αλλά και πριν ακόμη ακούσεις μια νότα, διαβάζοντας τη σύνθεση της ορχήστρας, γίνεται φανερό ότι δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη big band της τζαζ. Δεν υπάρχει μια ξεκάθαρη front line και αντί των πνευστών κυριαρχούν τα έγχορδα. Από τους 25 μουσικούς που συμμετέχουν, 5 μόλις παίζουν πνευστά (από τα οποία ένα μόνο σαξόφωνο και μάλιστα βαρύτονο), ενώ απ’ την άλλη παρατάσσονται άρπα, βιολιά, τσέλα, 4 κιθάρες, 3 μπάσα, μέχρι και μπάντζο. Πέρα όμως από τη σύνθεση, εξίσου αντισυμβατική είναι και η λειτουργία της ορχήστρας.

Πολλά από τα κομμάτια είναι μακροσκελή, με διάρκεια πάνω από 10 λεπτά και εξαιρετικά αργή εξέλιξη. Χωρίς συγκεκριμένη αρμονική δομή και απτό μελωδικό θέμα, πειραματίζονται ανάμεσα στην ambient ατμόσφαιρα και τον ακραίο αυτοσχεδιασμό, με συχνές θορυβώδεις κορυφώσεις. Αν και το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού έχει το πάνω χέρι, η ανάπτυξη είναι διαφορετική από track σε track. To 26λεπτο “Ilots Turgescents” για παράδειγμα μοιάζει να ξεδιπλώνεται σαν μια γραμμένη σύνθεση, παρ’ όλο που δύσκολα μπορείς να το φανταστείς σε παρτιτούρα… Το “Alice” απ’ την άλλη πλευρά ακούγεται να στήνεται εντελώς επί τόπου με τις αλλεπάλληλες αρμονικές του ηλεκτρικού μπάσου στο ξεκίνημα, τα παράφωνα ριφ της κιθάρας στη συνέχεια να συνομιλούν με το βαρύτονο και το κλαρινέτο κι ύστερα από συνεχείς φανφάρες και αλλαγές τέμπο να δίνει την τελική λύση το ακορντεόν με ένα κοφτό ακόρντο. Υπάρχουν και πέντε σύντομα κομμάτια (όλα γύρω στα δυόμισι λεπτά) με τον κοινό τίτλο “Chat de Cheshire” που είναι μονόλογοι, το καθένα για άλλο όργανο. 

Ο ήχος του “Sommes” που άλλοτε μοιάζει σαν να υφαίνει έναν ιστό, κι άλλοτε να προκαλεί και να κινείται απειλητικα, κάθε άλλο παρά σκοπεύει να χαϊδέψει τα αυτιά του ακροατή. Είναι εν τέλει πραγματικά παρήγορο που προσπάθειες σαν κι αυτήν έχουν τη στήριξη από την πολιτεία στον Καναδά, χωρίς την οποία θα ήταν αμφίβολη ακόμη και η ύπαρξη μιας τέτοιας ορχήστρας.

https://ggril.wordpress.com