Alonzo Demetrius, “Live from the Prison Nation”

alonzo

Η επιστροφή του ακραίου συντηρητισμού και τα όλο και συχνότερα φαινόμενα ρατσιστικής βίας, έφεραν ένα νέο κύμα συνειδητοποίησης στους Αφρο-Αμερικανούς, που τους ταρακούνησε από τη νιρβάνα της περιόδου Ομπάμα και που ήταν επόμενο να μην αφήνει ανεπηρέαστη και τη μουσική τους. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση του τρομπετίστα Alonzo Demetrius που κυκλοφόρησε την πρώτη προσωπική του δουλειά με το νεανικό του κουιντέτο.

“Η τζαζ εκπαίδευση προσπαθεί να σε διδάξει ότι τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία: ούτε η φωτογραφία σου, ούτε τα ρούχα που φοράς πάνω στη σκηνή, ούτε οι τίτλοι των κομματιών, ούτε η γλώσσα που χρησιμοποιείς. Ότι μόνο ο ήχος έχει σημασία. Ξέρετε γιατί; Γιατί έτσι μπορούν να εξαλείψουν ευκολότερα από αυτήν το μαύρο στοιχείο”, είπε πρόσφατα στο Downbeat ο Jason Moran. Παιδί αυτού του συστήματος εκπαίδευσης είναι φυσικά κι ο Demetrius, αλλά είχε την τύχη να είναι δάσκαλός του ο γνωστός ντράμερ Ralph Peterson που ωθεί τους μαθητές του να καταπιάνονται με τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα και να έχουν άποψη γι αυτά. Έτσι το πρώτο του άλμπουμ εκτός του ότι αποτελεί ένα δυνατό μουσικό ξεκίνημα, είναι γεμάτο με τις ανησυχίες και τα πιστεύω του νεαρού τρομπετίστα. Ο δε Peterson δείχνει να επενδύει πολλά σ' αυτόν, αφού είναι το πρώτο CD που κυκλοφορεί από τη δική του εταιρεία Onyx Records, χωρίς να παίζει ο ίδιος.

Ο ίδιος ο τίτλος του άλμπουμ “Live from the Prison Nation”, που ηχογραφήθηκε ζωντανά μέσα στο Berklee, είναι μια πολιτική δήλωση, καθώς αναφέρεται στο αμερικάνικο σωφρονιστικό σύστημα και το εμπορικό κύκλωμα που το περιβάλλει εκμεταλλευόμενο τα φτηνά εργατικά χέρια των φυλακισμένων. Γι αυτό το ζήτημα και για την ανάγκη άμεσης μεταρρύθμισης ακούγεται να μιλά η γνωστή ακτιβίστρια Angela Davis στην εισαγωγή του “Expectations”. Πάνω στη φωνή της χτίζεται από την τρομπέτα και στη συνέχεια από κοινού με το τενόρο του Yesseh Furaha-Ali το θέμα του κομματιού, με μια λεπτή μελωδία που τονίζει τον οραματισμό της ομιλήτριας. Όσο κυλούν τα λεπτά, το κομμάτι αφήνεται στην αυτοσχεδιαστική διάθεση κυρίως των δύο πνευστών, που ανταλλάσσουν συνεχώς φράσεις δίνοντας στις προσδοκίες έναν μαχητικό, διεκδικητικό τόνο. Μεγάλες σε διάρκεια είναι και οι υπόλοιπες τρεις συνθέσεις, με δυο από αυτές να έχουν ως εισαγωγή από ένα σύντομο ιντερλούδιο. Όπως και το “Expectations”, το “Mumia’s Guidance” ξεκινά με υπόκρουση τα λόγια ενός ακτιβιστή, αυτή τη φορά του Mumia Abu-Jamal, που μιλά για τη δύναμη της κοινής δράσης. Κι εδώ το όμορφο και ατμοσφαιρικό θέμα παίζεται αρχικά από την τρομπέτα και στη συνέχεια από κοινού με το τενόρο, με τους αυτοσχεδιασμούς να παραμένουν στο ίδιο ύφος μέχρι το κλείσιμο. Σημείο εκκίνησης για το “FOO Shit” είναι το σύνθημα “This is what community looks like” ενός οργισμένου πλήθους που διαδηλώνει. Σε κοντράστ με την οργή του πλήθους, η μελωδία της τρομπέτας είναι και πάλι όμορφη και ευαίσθητη, με λυρική υπόκρουση από το πιάνο του Daniel Abraham Jr., το μπάσο του Benjamin Jephta και τα ντραμς του Brian Richburg Jr. Στη συνέχεια το τέμπο και η ένταση αυξομειώνονται διαρκώς και αφού περάσει από ένα σολιστικό κρεσέντο της τρομπέτας φτάνει σε ένα απότομο φινάλε.

Συνολικά ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα για τον Demetrius που βρίσκει τον δρόμο του με ένα στιλ κάπου ανάμεσα σε δύο από τους πιο γνωστούς τρομπετίστες της νέας γενιάς, τον Ambrose Akinmusire και τον Christian Scott.

https://www.ademetriusmusic.com

Tags: