Chris McCarthy, “Still Time to Quit”

Όταν το 2017 εμφανίστηκε με το “Sonder” ξέραμε ελάχιστα πράγματα για τον  Chris McCarthy. Τρία χρόνια αργότερα επανέρχεται με το επίσης πολύ καλό “Still Time to Quit” (Ropeadope) και οι πληροφορίες γι αυτόν δεν είναι πολύ περισσότερες. Ακόμη κι η ιστοσελίδα του μοιάζει ανενεργή από καιρό. Αυτό που φαίνεται σίγουρο είναι ότι πρόκειται για τη δεύτερη δουλειά του και δεν χωράει αμφιβολία ότι και σαν πιανίστας και σαν συνθέτης έχει πολύ ταλέντο.

Το “Sonder” με έναν συνδυασμό ηλεκτρικού και ακουστικού ήχου, ανοιγόταν σε διάφορες επιρροές, κατευθύνσεις και στιλ και ισορροπούσε ανάμεσα σε πρωτότυπες συνθέσεις και διασκευές. Στο καινούριο CD τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά. Εντελώς ακουστικός ο ήχος, όλες οι συνθέσεις ανήκουν στον McCarthy και ήχος βρίσκεται μόνιμα στην κατεύθυνση που συνηθίζουμε να λέμε  post bop. To γκρουπ του είναι ένα κουιντέτο με δυο πνευστούς, τον πολύ έμπειρο σαξοφωνίστα Mickael Blake και τον αρκετά γνωστό (κυρίως από τη συνεργασία με τον José James) Tokuya Kuroda στην τρομπέτα, ενώ στο μπάσο και τα ντραμς αντίστοιχα είναι ο Sam Minaie και ο JK Kim.

Τα θέματα και οι ιδέες του McCarthy μοιάζουν ανεξάντλητα και εκμεταλλεύεται με διάφορους τρόπους τα όργανα που έχει στη διάθεσή του. Στο up tempo “That’s All You Got” χρησιμοποιεί την τρομπέτα και το σαξόφωνο μόνο για να παίξουν σε ταυτοφωνία μερικές κοφτές νότες της γέφυρας που επαναλαμβάνεται στη μέση και το κλείσιμο του κομματιού. Αντίθετα στο εξίσου δυναμικό “Ready, Steady, Here You Go!” τα δύο πνευστά παίρνουν εξαρχής τον πρώτο λόγο είτε με ταυτόχρονους αυτοσχεδιασμούς, είτε εναλλασσόμενα διαρκώς στην κορυφή. Η όμορφη, εύθραυστη μελωδία του “Toasty” επαναλαμβάνεται ασταμάτητα σχεδόν μέχρι τη μέση του κομματιού, κι εκεί που νομίζεις ότι έτσι θα κυλήσει ως το τέλος, παίρνει μια απροσδόκητη αφηγηματική εξέλιξη, που θα οδηγήσει σε ένα ιμπρεσσιονιστικό φινάλε, αφού περάσει και πάλι από το θέμα. Ο McCarthy μάς επιφυλάσσει την πιο περιπετειώδη και σύνθετη γραφή του για το τέλος με την αυτοσχεδιαστική περιπλάνηση του σκοτεινού αλλά και λυρικού “Nightmares” και με το πιο φωτεινό, παρά τον τίτλο του ή με μια έννοια και εξαιτίας αυτού “Burry me in Times Square”.

Σχετικό στο JazzBuzz: Chris McCarthy, “Sonder”

Tags: