Lakecia Benjamin, “Pursuance: The Coltranes”

Πολλοί έχουν επηρεαστεί από τη μουσική και την προσωπικότητα της Alice Coltane κι αρκετοί από αυτούς ξεπερνούν τα “όρια” της τζαζ. Για τον John Coltrane δεν το συζητάμε, θα ήταν περισσότερο από κοινοτοπία. Δεν θυμάμαι όμως να έχει κυκλοφορήσει άλλος ένα κοινό αφιέρωμα στη μουσική και των δύο. Γι αυτό αν και τον τίτλο “Pursuance” τον είχε χρησιμοποιήσει πριν από 25 περίπου χρόνια ο Kenny Garrett σε ένα δικό του tribute, η Lakecia Benjamin πιθανά να είναι η πρώτη που το επιχειρεί. Δεν είναι όμως μόνο αυτή η πρωτοτυπία του “Pursuance: The Coltranes” (Ropeadope).

H νεοϋορκέζα έφτιαξε ένα σετ με 13 συνολικά κομμάτια, σχεδόν ισοκατανεμημένα ανάμεσα σε αυτά που έχουν γραφτεί από τον John (7) κι εκείνα που υπογράφονται από την Alice (6). Και κυριολεκτικά σε καθένα από τα κομμάτια αυτά τη συνοδεύει μια διαφορετική ομάδα μουσικών, με μεγάλο ηλικιακό εύρος. Νέοι και ανερχόμενοι μουσικοί της γενιάς της, εμπειρότεροι και καταξιωμένοι καλλιτέχνες, αλλά και μερικοί βετεράνοι, σύγχρονοι των Coltrane. Ποιον να πρωτοαναφέρει κανείς; Ron Carter, Marc Cary, Greg Osby, Steve Wilson, Gary Bartz, Marcus Strickland, Marcus Gilmore, Regina Carter και καμιά τριανταριά ακόμη... Ανάμεσά τους κι ο παλαίμαχος μπασίστας Reggie Workman, που είχε παίξει και με τους δύο Coltrane.

Η Benjamin, πολύ διαφορετική σε σχέση με τις δυο προηγούμενες δουλειές της, προσεγγίζει με τον απαιτούμενο σεβασμό τη μουσική που έχουν ερμηνεύσει όχι μόνο οι δημιουργοί της, αλλά και αμέτρητοι σπουδαίοι που τους ακολούθησαν, προσπαθώντας να διατηρήσει στο ακέραιο την πνευματικότητά της. Χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις του “Liberia” και του “Affinity”, με το άλτο της Benjamin να ντουμπλάρει μαζί με εκείνα του Gary Bartz και του Greg Osby αντίστοιχα, αλλά και του “Alabama”, σε μια σύντομη εκτέλεση. Σε παρόμοιο ύφος το “Pursuance”, που έδωσε τον τίτλο του στο άλμπουμ και το “Walk with me”, με μια όμορφη εισαγωγή από το βιολί της Regina Carter.

Όμως η σαξοφωνίστρια δεν διστάζει να πειράξει και αρκετά από τα κομμάτια. Από τις πιο πετυχημένες της απόπειρες, το γνωστό πρώτο μέρος του “A Love Supreme” (το “Acknowledgement”), που χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο η περίφημη μελωδία εναλλάσσεται με το spoken word του Abiodum Oyewole (από τους Last Poets) και το σκατ της κορυφαίας Dee Dee Bridgewater. Επιταχύνοντας το τέμπο στη συνέχεια, η Benjamin παίρνει την κατάσταση στα χέρια της με ένα δυνατό σόλο στο άλτο. Εντυπωσιακή και δυναμική η μεταμόρφωση του υμνητικού “Om Shanti”, με σαρωτική την παρουσία της Meshell Ndegeocello στα φωνητικά και το ηλεκτρικό μπάσο. Από την άλλη πλευρά το “Central Park West” παραγίνεται ελαφρύ και λουστραρισμένο, για να σώσει προς το τέλος την κατάσταση η Jazzmeia Horn με τα σκατ φωνητικά της. Όπως και να έχει συνολικά το άλμπουμ είναι μια δυνατή δήλωση για την Lakecia Benjamin, με πολύ καλές ιδέες και εντυπωσιακές συμμετοχές.

https://www.lakeciabenjamin.com

Tags: