Jason Palmer, “The Concert”

Πριν από 30 χρόνια, ένα βράδυ του Μαρτίου το 1990, δυο άγνωστοι μεταμφιεσμένοι σε αστυνομικούς, κατάφεραν να ξεγελάσουν τους φύλακες στο μουσείο Isabella Stewart Gardner της Βοστόνης. Αφού τους ακινητοποίησαν, κινήθηκαν με την ησυχία τους στις αίθουσες για μιάμιση περίπου ώρα και φεύγοντας πήραν μαζί τους 13 πολύτιμα έργα τέχνης. Ανάμεσά τους και μερικοί πολύ γνωστοί πίνακες του Rembrandt, του Degas, του Manet και του Vermeer. Αν και οι υποψίες έπεσαν γρήγορα σε σεσημασμένους μαφιόζους της πόλης, οι ληστές δεν συνελήφθησαν ποτέ και τα έργα παραμένουν άφαντα. Η αξία των κλοπιμαίων εκτιμάται στα 500 εκ. δολάρια και μιας και ανήκαν σε ιδιωτική συλλογή, λέγεται ότι η ληστεία αυτή είναι η μεγαλύτερη που έχει γίνει ποτέ σε ιδιωτική περιουσία. Όσο για τις κορνίζες των πινάκων, εξακολουθούν να κρέμονται στο μουσείο χωρίς περιεχόμενο, συμβολίζοντας την προσδοκία για την επιστροφή των έργων στη θέση τους.

Ο τρομπετίστας Jason Palmer είδε για πρώτη φορά τα άδεια πλαίσια όταν βρέθηκε στο μουσείο για να παρακολουθήσει μια συναυλία στα τέλη της δεκαετίας του '90. Αρκετά χρόνια αργότερα, όταν έμαθε για τις λεπτομέρειες της ιστορίας, είδε προσεκτικά τις εικόνες των κλεμμένων έργων και εντυπωσιάστηκε από την ομορφιά τους. Έτσι του μπήκε η ιδέα να γράψει κάτι για καθένα τους, με σκοπό να εκφράσει με ήχο τα συναισθήματα που του προκαλούσαν, αλλά και να τονίσει με τον τρόπο του την έλλειψη σεβασμού για την τέχνη και τη δημιουργία στις μέρες μας. Η ιδέα ολοκληρώθηκε πριν λίγους μήνες με τη ζωντανή ηχογράφηση του διπλού CD The Concert: 12 Musics for Isabella” (Giant Step Arts), που κυκλοφορεί στις 19 Μαρτίου, 30 ακριβώς χρόνια μετά το συμβάν.

Το γκρουπ που επέλεξε για την ηχογράφηση περιλαμβάνει τρεις έμπειρους μουσικούς, τον Mark Turner (τενόρο σαξόφωνο), τον Edward Perez (μπάσο) και τον Kendrick Scott (ντραμς), με τον νεαρό βιμπραφωνίστα Joel Ross να συμπληρώνει το κουιντέτο. Η τελευταία αυτή επιλογή, για βιμπράφωνο αντί πιάνου ή κιθάρας, δείχνει ίσως την πρόθεση του Palmer να “πιάσει” τα χρώματα και τη διάθεση των έργων με πιο βελούδινα και ατμοσφαιρικά ηχοχρώματα. Πόσο πετυχημενα μπορεί κανείς να αποδώσει με ήχο τα χρώματα, τις μορφές και τα σχήματα ενός πίνακα; Όσο και το να περιγράψει κανείς με λόγια μια μουσική που ακούει... Αυτό που γίνεται στην ουσία είναι να αποδώσει με τα μέσα που διαθέτει αυτό που αισθάνεται. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτό που φτάνει στ' αυτιά μας είναι πραγματικά όμορφο. Δώδεκα συνθέσεις (μιας και δυο πίνακες του Degas “στριμώχνονται” σε ένα κομμάτι), όλες τους μεγάλης διάρκειας, με εκτενή και κάποιες φορές χαλαρά θέματα, κι ακόμη εκτενέστερους αυτοσχεδιασμούς από τα δύο πνευστά, αλλά και από τον φοβερά ταλαντούχο βιμπραφωνίστα. Όπως γράφει ο Palmer στο ιστολόγιό του https://jasonpalmerjazz.wordpress.com, χρησιμοποιεί διάφορες τεχνικές για να πετύχει τον σκοπό του. Η μελωδία του “A Lady and Gentleman in Black” για παράδειγμα είναι γραμμένη όλη στα μαύρα πλήκτρα του πιάνου. Στο “The Concert” προσπάθησε να δώσει την πιο λυρική διάθεση που μπορούσε βλέποντας πόσο δοσμένοι ήταν σε αυτό που έκαναν οι τρεις μουσικοί στον πίνακα του Vermeer. Για το θέμα του “Three Mounted Jockeys” έγραψε φράσεις τριών μέτρων, για να αντιπροσωπεύεται καθένας από τους αναβάτες του Degas. Όλα αυτά βέβαια είναι λεπτομέρειες, που βοηθούν να εντρυφήσεις περισσότερο στην πολύ καλή δουλειά του Palmer, αν έχεις το χρόνο και τη διάθεση να το κάνεις.

https://www.jasonpalmermusic.com

 

Σχετικά στο JazzBuzz:

Noah Preminger, “Pivot: Live at the 55 Bar” 

Noah Preminger, παραμένοντας στα Delta blues

Noah Preminger, “Meditations on Freedom”

Noah Preminger, Σε τρία μέτωπα

Noah Preminger, “Zigsaw”

 

Tags: