Sverre Gjørvad, “Voi River”

Έμπειρος και παλιός στη νορβηγική σκηνή ο ντράμερ Sverre Gjørvad, αλλά με σχετικά μικρή προσωπική δισκογραφία. Πενήντα τριών ετών σήμερα, κυκλοφορεί το τρίτο του άλμπουμ στην πολύ παραγωγική Losen records.

Το γκρουπ του συμπληρώνουν τρεις μουσικοί που όπως κι εκείνος έχουν σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Tromsø, στα βόρεια της Νορβηγίας: ο Herborg Rundberg (πλήκτρα), ο Kristian Olstad (ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα) και ο Dag Okstad (μπάσο).

Στους περισσότερους δίσκους ακούγοντας ένα-δυο κομμάτια φαντάζεσαι σε γενικές γραμμές πώς θα κυλήσει η συνέχεια. Το “Voi River” δεν είναι ένας από αυτούς. Στη μάλλον σύντομη διάρκειά του (κάτι λιγότερο από 40 λεπτά) επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις, με έναν εμπνευσμένο συνδυασμό ηλεκτρικού και ακουστικού ήχου. Το εισαγωγικό prog rock του “Viser” οδηγεί ομαλά σε μια ευαίσθητη και αρκετά χαμηλόφωνη διασκευή του “Here Comes The Sun”, με μόνη παρεκτροπή την ενδιάμεση κορύφωση που χτίζεται πάνω σε ένα σχήμα του πιάνου. Μέχρι εδώ τίποτα δεν προϊδεάζει για το τι ακολουθεί. Το σύνθετο κομψοτέχνημα “The Year of the Lemmings (that ruined everything)”, που ξεκινά με ένα επηρεασμένο από τη φολκ θέμα και την κιθάρα του Olstad να ακούγεται σαν ούτι, εξελίσσεται σιγά σιγά σε ένα εφιαλτικό σάουντρακ με δύο και τρεις απειλητικές μελωδίες να κινούνται παράλληλα σε αντίστιξη. Αφού σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά του, μένει το κοντραμπάσο σε έναν θρηνητικό μονόλογο μες τα συντρίμια. Ανορθόδοξος κι ο τρόπος που διάλεξε ο Gjørvad για το σόλο ντραμς “Halvor” υπό την επίμονη συνοδεία του ξυλόφωνου που παίζει ο ίδιος. To ακόμη πιο ανορθόδοξο “Tinkle” αναπτύσσεται με ένα γρήγορο τέμπο του ντράμερ και τις απόκοσμες δοξαριές του Okstad, πάνω από τα οποία ο Rundberg και ο Kristian Olstad ακούγονται σαν να εξασκούνται ανεβοκατεβαίνοντας ασταμάτητα κλίμακες. Κιθάρα, μπάσο και ντραμς διατηρούν ένα απαράλλακτο υπόβαθρο στο “Håja with a Tablecloth”, με το πιάνο πότε να σχεδιάζει αφηρημένα και πότε να παίζει σε παραλλαγή, ταυτοφωνία ή με καθυστέρηση το επαναλαμβανόμενο σχήμα του μπάσου. Η επιστροφή στην “κανονικότητα” γίνεται και πάλι με prog rock επιρροές, όπως στο ξεκίνημα, με το “Langt igjen” να κλείνει όμορφα και μελωδικά αυτό το πολύ καλό άλμπουμ.

 

Tags: