Noah Preminger, “Zigsaw”

 

Αν κάτι έχει γίνει σαφές από τη μέχρι σήμερα πορεία του σαξοφωνίστα Noah Preminger είναι ότι θέλει ηχογραφεί ασταμάτητα και να προχωρά συνεχώς σε κάτι διαφορετικό. Μέσα σε μια μόνο δεκαετία από τότε που ξεκίνησε και μόλις 33 ετών, έφτασε κιόλας στον 14ο δίσκο του.

Η πρωτοτυπία του “Zigsaw” είναι ότι αυτή τη φορά ο Preminger δεν έγραψε δικές του συνθέσεις, ούτε επέλεξε να διακευάσει ξένο υλικό, αλλά ζήτησε από έναν άλλο μουσικό, τον όχι ιδιαίτερα γνωστό συνθέτη και τρομπετίστα Steve Lampert, να γράψει κάτι καινούριο ειδικά για εκείνον. Κι αυτός με τη σειρά του αντί να τον προμηθεύσει με μια σειρά από κομμάτια, συνέθεσε ένα και μοναδικό κομμάτι διαρκείας, που αποτελείται από 12 μέρη. Κάθε μέρος, σε γενικές γραμμές περιλαμβάνει μια συγκεκριμένη σειρά: ένα αρπέτζιο, που ακολουθείται από το ας το πούμε κεντρικό θέμα και το οποίο οδηγεί κάθε φορά σε ένα πάτερν με τέσσερα βήματα. Με λίγα λόγια κάτι σαν τη συναρμολόγηση ενός παζλ, εξ ου και ο τίτλος του άλμπουμ.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η γραφή του Lampert είναι καλουπωμένη και περιοριστική για τον Preminger και τους μουσικούς του. Αντίθετα όπως λέει ο συνθέτης “σε όλα μου τα πρότζεκτ γράφω μια κάποιου είδους εικονική πραγματικότητα, μέσα στην οποία κάθε οργανίστας μπορεί να ανταποκριθεί στο κομμάτι και σε ό,τι κάνουν οι υπόλοιποι. Θέλω καθένας τους να είναι ο εαυτός του ως αυτοσχεδιαστής και να μην τους δέσω τα χέρια. Να τους βάλω σε έναν παράξενο νέο κόσμο και να κάνουν τα δικά τους”.

Αντί του κουαρτέτου με το οποίο δουλεύει συνήθως ο σαξοφωνίστας προτίμησε ένα επταμελές γκρουπ που εκτός απ' τον ίδιο στο τενόρο αποτελείται από τον Jason Palmer (τρομπέτα), τον John O'Gallagher (άλτο σαξόφωνο), την Kris Davis (πιάνο), τον Rob Schwimmer (πλήκτρα), τον Kim Cass (μπάσο) και τον Rudy Royston (ντραμς). Το μεγαλύτερο αυτό σχήμα δίνει μεγαλύτερο όγκο και περισσότερες εκφραστικές επιλογές για να αντεπεξέλθει σε ένα κομμάτι που διαρκεί γύρω στα 50 λεπτά. Τα τρία πνευστά έχουν τον πρώτο λόγο με γεμάτες γωνίες, μακροσκελείς φράσεις, που θυμίζουν συχνά την αισθητική της Mbase. Τα δε πλήκτρα και ιδίως το clavinet και το continuum του Schwimmer, προσθέτουν βάθος και συχνά δίνουν μια απόκοσμη διάσταση στον ήχο. Συνδυάζοντας ηλεκτρονικά, με δυνατό μπιτ και αυτοσχεδιασμούς που τείνουν προς τη free jazz, το σύνθετο πάζλ του Zigsaw ρέει σαν ορμητικό ποτάμι που δεν σταματά ποτέ.

www.noahpreminger.com

Σχετικά στο JazzBuzz: Σε τρία μέτωπα, Meditations on Freedom, Notes from Sub-Underground, Παραμένοντας στα Delta blues, Pivot: Live at the 55 Bar

Tags: