Nick Sanders Trio, “Playtime 2050”

Τι σχέση μπορεί να έχει η τέχνη του τζαζ πιάνο τρίο με τον αλλόκοτο πίνακα που δείχνει ένα κορίτσι αγκαλιά με ένα κουνέλι να φορούν αντιασφυξιογόνες μάσκες; “Από την πρώτη στιγμή που τον είδα μου άρεσε το πόσο ταίριαζε με τη σημερινή κατάσταση του κόσμου και το ότι εμπεριείχε το θετικό μήνυμα της επιβίωσης” λέει ο Nick Sanders που επέλεξε τον πίνακα “Playtime 2050της Leah Saulnier για την τρίτη δουλειά με το τρίο του, δίνοντάς της και το όνομά του. “Οι σπουδαιότεροι μουσικοί πάντα έσπρωχναν τη μουσική μπροστά, κοιτούσαν προς τα εμπρός” εξηγεί ο πιανίστας. “Μεγάλο μέρος της σύγχρονης τζαζ είναι πολύ κολλημένο στο παρελθόν, γι αυτό προσπαθώ να χρησιμοποιήσω τις εμπειρίες μου και να κάνω κάτι διαφορετικό”. Με αυτά τα όπλα λοιπόν προσπαθεί να “επιβιώσει” στο δύσκολο σύγχρονο περιβάλλον, έχοντας εκείνος παρέα -όπως το κορίτσι του πίνακα το αγαπημένο του ζωάκι- τους συνεργάτες του. Οι συνεργάτες αυτοί είναι ο μπασίστας Henry Fraser και ο ντράμερ Connor Baker, που παραμένουν σταθεροί από το ξεκίνημα του Sanders το 2013, με παρένθεση ένα ντούο άλμπουμ “Janus” (2016) με τον σαξοφωνίστα Logan Strosahl.

Το Playtime 2050” περιλαμβάνει 13 κομμάτια, όλα τους συνθέσεις του πιανίστα και όλα τους μικρά σε διάρκεια (ένα μόλις ξεπερνά τα 5 λεπτά). Βασική πηγή έμπνευσης οι μεγάλοι πιανίστες, όπως ο Thelonious Monk, o Herbie Nichols, ο Fred Hersch και o Jason Moran, με τους δυο τελευταίους να είναι ανάμεσα στους δασκάλους του. Από τον Hersch είναι φανερό ότι έμαθε να συνδυάζει την τζαζ με την κλασική μουσική και να χρησιμοποιεί συχνά ιμπρεσιονιστικά χρώματα, ενώ από τον Moran να βουτά βαθιά στη μαύρη παράδοση του αμερικάνικου νότου, απ΄ όπου κατάγονται και οι δυο. Μέσα στη σύντομη διάρκεια των κομματιών δεν είναι πάντα εύκολο να πεις με σιγουριά τα μέρη που είναι γραμμένα κι εκείνα που είναι αυτοσχέδια, μιας και μοιάζει να μπλέκουν συχνά το ένα μέσα στο άλλο. Το σίγουρο είναι ότι έχουν δομηθεί στη λεπτομέρεια και δεν αφήνεται σχεδόν τίποτα στην παρόρμηση της στιγμής. Η επιρροή του Moran είναι έντονη με τις συνεχείς εναλλαγές στο θέμα και τον φρενήρη ρυθμό του “Manic Maniac”, ακριβώς όπως το “Still Considering” και το “Interlude for S.L.B.” θυμίζουν το “κλασικό” άγγιγμα και τους μελαγχολικούς τόνους του Hersch. Στο “Prepared for the Blues” αν και “πειράζει” τις χορδές του πιάνου και στο “Longfellow Park” με ένα έντονο spiritual υπόβαθρο, o Sanders αποτίει φόρο τιμής στη Νέα Ορλεάνη, την πόλη όπου μεγάλωσε κι απ' την άλλη στο “The Number 3” μπορούμε να ακούσουμε τη λοξή μελωδική προσέγγιση του Thelonious Monk και την ελεύθερη ανάπτυξη της free jazz. Το σημαντικότερο όλων όμως είναι ότι ο νεαρός πιανίστας καταφέρνει με μεγάλη δεξιοτεχνία να ενσωματώσει όλες αυτές τις επιρροές σε κάτι δικό του, δείχνοντας ότι δεν "επιβιώνει" απλά, αλλά έχουμε να περιμένουμε πολλά ακόμη από αυτόν.

http://nicksandersmusic.com

Tags: