Wadada Leo Smith, “Rosa Parks: Pure Love”

Τον Δεκέμβριο του 1955 η Rosa Parks αρνήθηκε να παραχωρήσει σε έναν λευκό το κάθισμά της σε ένα λεωφορείο στην καρδιά του ρατσιστικού αμερικάνικου νότου. Δεν ήταν απλά κουρασμένη. Ήταν μια συνειδητοποιημένη ακτιβίστρια και η σύλληψή της οδήγησε στο γνωστό μποϊκοτάζ των λεωφορείων από τους μαύρους και τελικά στην κήρυξη ως αντισυνταγματικού του νόμου για τον φυλετικό διαχωρισμό. Μια νίκη όχι μόνο για τον αγώνα των αφρο-αμερικάνων, αλλά και ολόκληρο το κίνημα για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο Wadada Leo Smith πριν μερικά χρόνια είχε γράψει γι αυτήν ένα κομμάτι στο “Ten Freedom Summers” (2012). Στα 78 του και πλήρης ενεργητικότητας σήμερα, δημιουργεί στο όνομά της ένα ολόκληρο άλμπουμ με τον τίτλο “Rosa Parks: Pure Love” (TUM records). Ένα φιλόδοξο έργο -ορατόριο όπως το ονομάζει- που αποτελείται από 7 μέρη, συνολικής διάρκειας άνω των 70 λεπτών και που όταν παίζεται ζωντανά είναι σχεδιασμένο να περιλαμβάνει και προβολή βίντεο. Ανάμεσα στο πρωτότυπο υλικό που εκτελείται από ένα ασυνήθιστο σχήμα, παρεμβάλλονται και μικρά αποσπάσματα από παλιές ηχογραφήσεις του Anthony Braxton, του Leroy Jenkins, του Steve McCall και του ίδιου του Smith.

Πρόκειται για άκουσμα που μπορεί να πηγάζει από το γκόσπελ και από τα μπλουζ και να έχει συνολικά μια αυτοσχεδιαστική λογική, αλλά ακούγεται περισσότερο σαν ένα έργο που έχει προέλθει από συγκερασμό στοιχείων. Από την τζαζ φυσικά, αλλά και τη μοντέρνα κλασική, τον μινιμαλισμό, το αβάν γκαρντ, τη μουσική της ανατολής. Γι αυτό επέλεξε ένα ανορθόδοξο σχήμα, όπου συμμετέχουν τρεις τραγουδίστριες (με τρόπο μάλλον συμβολικό μια αφρο-αμερικάνα, μια λατίνα και μια κινέζα), ένα κουαρτέτο εγχόρδων, ένα κουαρτέτο από τρομπέτες και ένα ρυθμικό δίδυμο με ντραμς και ηλεκτρονικά.

Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο ο Smith περιορίζει τον συνήθως εκτεταμένο σολιστικό του ρόλο και επικεντρώνεται περισσότερο στο να κατευθύνει το σύνολο στην εκτέλεση της σύλληψής του. Στο ξεκίνημα τύμπανα και τρομπέτες και στη συνέχεια το κουαρτέτο εγχόρδων ξεχύνονται ξέφρενα με την ελευθερία της free jazz. Όμως σιγά σιγά το χάος αρχίζει να ταξινομείται κι απ' το τρίτο μέρος πια που μπαίνουν οι στίχοι, οι αυτοσχεδιασμοί υποχωρούν αρκετά και η μουσική μοιάζει να ακολουθεί το περιεχόμενό τους και τις ερμηνείες των τριών φωνών, περιβάλλοντάς τις με ένα υποβλητικό υπόβαθρο.

«Αυτό που λέμε “αυτοσχεδιασμός” είναι ένας όρος που δεν εκφράζει ακριβώς ό,τι κάνουμε. Είμαστε μουσικοί δημιουργοί και αυτή η δραστηριότητα που γίνεται σε παρόντα χρόνο είναι δημιουργία. Είναι ό,τι ισχύει πραγματικά για τις εκτελέσεις σε αυτήν την ηχογράφηση», λέει κάπου ο Smith στο βιβλιαράκι που συνοδεύει το CD. Δύσκολο να διαφωνήσεις μαζί του.

https://wadadaleosmith.com

 

Tags: