Misha Mengelberg, μια τραυματική εμπειρία

Αριστερά ο Eric Dolphy και δεξιά ο Misha Mengelberg

 

To Impetus ήταν ένα περιοδικό για την αυτοσχεδιαζόμενη μουσική που εκδιδόταν στη Βρετανία από τον Kenneth Ansell, μαζί με μια μικρή ομάδα συνεργατών, στα τέλη της δεκαετίας του '70. Τα ονόματα στο εξώφυλλο του τεύχους 6, που κυκλοφόρησε το 1977, δίπλα σε μια φωτογραφία του Anthony Braxton τραβηγμένη από τη Valerie Wilmer, μαρτυρούν τη μουσική κατεύθυνση του περιοδικού. Εκτός του Braxton διαβάζουμε: Derek Bailey, Evan Parker, Steve Lacy και με λίγο μικρότερους χαρακτήρες Han Bennink, Leo Smith, Steve Beresford, Paul Rutherford, Tristan Honsinger, Lol Coxhill, Maarten Van Regteren Altena, Terry Day και Misha Mengelberg.

Στη συνέντευξη του τελευταίου (του Mengelberg δηλαδή) στον Ansell, ο σπουδαίος Ολλανδός πιανίστας που μας άφησε τέτοια εποχή πέρσι, περιγράφει μια τραυματική του εμπειρία που τον κράτησε μακριά από τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες σε όλη την καριέρα του. Στην ερώτηση αν είχε ηχογραφήσει ποτέ για εμπορική εταιρεία η απάντησή του ήταν: “Δεν το κάνουμε αυτό, αλλά είχα μια απαίσια εμπειρία με την Philips Records. Ηχογραφήσαμε κάποια πράγματα με τον Eric Dolphy για το ραδιόφωνο, κι έπειτα ύστερα από δέκα μέρες πέθανε. Έτσι η Philips είπε ότι θα έκανε προς τιμήν του ένα άλμπουμ με εκείνες τις ηχογραφήσεις (σημ. εννοώντας προφανώς το Last Date), αλλά θα μας έδιναν μόνο 200 φιορίνια, γιατί η μουσική ήταν λίγο προβληματική και δεν θα πουλούσε πολλά αντίτυπα. Είπαμε κι εμείς, εντάξει ας το κάνουμε στη μνήμη του Eric Dolphy. Όμως ήταν μια δουλειά με πολύ χρήμα. Πούλησαν, νομίζω, πάνω από 100.000 κομμάτια στην Αμερική και το μόνο που είδαμε στα μάτια μας ήταν 200 φιορίνια. Θεωρώ ότι ήταν μια πολύ κακή εμπειρία. Από εκείνη τη στιγμή αποφάσισα ότι δεν πρόκειται να ξαναείμαι ανάμεσα στους μουσικούς που χρησιμοποιούν για τα προϊόντα τους”.

Tags: