Jeff Buckley από το Negative Press Project

Δεν είναι εύκολο αυτό με το οποίο καταπιάνεται το Negative Press Project στην πρώτη του δουλειά. Το να διασκευάσει δηλαδή τα τραγούδια του Jeff Buckley. Κατ' αρχάς γιατί θέλει κότσια για να μετατρέψει κανείς σε ορχηστρική μια μουσική που βασίζεται τόσο πολύ στην φωνητική ερμηνεία κι ύστερα γιατί τα τραγούδια αυτά έχουν αγαπηθεί από πολλούς και στον υπερθετικό βαθμό, σε συνδυασμό πάντα και με τον μύθο που συνοδεύει όσους φεύγουν πρόωρα.

Το γκρουπ, που προέρχεται από τη Δυτική Ακτή όπως κι ο Buckley, έχει βασικό κορμό τη Ruthie Dineen (πιάνο), τον Andrew Lion (ηλεκτρικό και ακουστικό μπάσο), τον Lyle Link (τενόρο σαξόφωνο), τον Luis Salcedo (κιθάρα) και τον Chris Sullivan (άλτο σαξόφωνο), με τους δύο πρώτους σε ηγετικό μάλλον ρόλο αφού χρεώνονται τις ενορχηστρώσεις και τη συμπαραγωγή, ενώ σε αρκετά κομμάτια προστίθενται συνολικά επτά ακόμη μουσικοί.

Το υλικό του “Eternal Life / Jeff Buckley Songs and Sounds” (Ridgeway Records), προέρχεται αποκλειστικά από το “Grace”, το μοναδικό άλμπουμ που κυκλοφόρησε όσο ζούσε ο Buckley, εκτός δύο κομματιών, του “Corpus Christi Carol” και του χιλιοπαιγμένου “Hallelujah” που πολύ έξυπνα παραλείφθηκε. Οι συνθέσεις αυτές συμπληρώνονται με το “Wolf River” του Lion στην έναρξη, μια πένθιμη εισαγωγή με το όνομα του παραπόταμου του Μισισιπή που πήρε τη ζωή του ταλαντούχου τραγουδοποιού και το “Anthem” της Dineen στο τέλος, καθώς και ένα πρελούδιο στο “Mojo Pin”.  

Το γκρουπ προσεγγίζει πετυχημένα τις συνθέσεις αλλά και το γενικότερο mood της μουσικής του Buckley, με ωραίες ενορχηστρώσεις, προσεγμένη ανάπτυξη των θεμάτων και μετρημένα σόλο. Το τενόρο του Link ή το άλτο του Sullivan είναι εκείνα που δηλώνουν και στη συνέχεια εξελίσσουν στα περισσότερα τραγούδια το θέμα, έχοντας συνήθως συμπαραστάτη στο σολάρισμα τον Salcedo, που κάνει καλή δουλειά και στο background με slide παίξιμο και ατμοσφαιρικά ακόρντα. Εντυπωσιακή η σταδιακή κορύφωση στο ρεφρέν του “Dream Brother” που παίζεται παράλληλα από το τενόρο και την τρομπέτα του Max Miller-Loran , ενώ το πιάνο της Dineen έχει την πιο λυρική του στιγμή στο “Last Goodbye”. Από τη μεριά του ο Lion παίρνει εξ ολοκλήρου πάνω του το “Lilac Time” σε μια έξοχη σόλο μπάσο εκτέλεση, με γραμμές που έχουν τη λιτότητα και τη μελωδικότητα του Charlie Haden. Ένα ξεχωριστό μικρής διάρκειας CD, συμπληρώνει τη σπουδαία δουλειά του γκρουπ με τέσσερα ακόμη κομμάτια. Τα τρία από τα οποία, που περιλαμβάνονται και στο κυρίως άλμπουμ, τα ακούμε και με φωνητικά, τραγουδισμένα από τον Jeff Campbell, την Mia Pixley και τον κοντραμπασίστα Jeff Denson, τον βασικό παραγωγό του άλμπουμ, που η ερμηνεία του στο “So Real” είναι πιο κοντά από τους τρεις στο ηχόχρωμα του Jeff Buckley.

www.negativepressproject.com

Tags: