Ανοιχτή επιστολή

Για τη χθεσινή επέτειο του Thelonious Monk (έφυγε στις 17 Φεβρουαρίου του 1982), δεν έγιναν οι καθιερωμένες αναφορές, μιας και καθημερινά όλοι σκαλίζουν στα ημερολόγια γεννήσεις και θανάτους. Ίσως γιατί είναι πρόσφατα αυτά που γράφτηκαν για τα εκατό χρόνια από τη γέννησή του, που γιορτάστηκαν σε όλον τον κόσμο με διαφόρων ειδών tribute.

Είναι γνωστό ότι κοινό, κριτικοί, παραγωγοί και δισκογραφικές εταιρείες δεν είχαν πάντα την ίδια εκτίμηση για τον Monk. To 1954 ο πιανίστας κουρασμένος από τη συνεργασία του με την Prestige records του Bob Weinstock, ψαχνόταν για να αλλάξει εταιρεία. Ο Orrin Keepnews, που τον γνώριζε και του άρεσε από τότε που έγραφε στο περιοδικό The Record Changer, το θεώρησε ιδανική ευκαιρία να τον φέρει στη δική του Riverside Records. “Μπορείς να τον πάρεις, αρκεί να μου δώσει τα 108,27 δολάρια που μου χρωστάει”, του είπε ο Weinstock, κι αυτό έγινε το ακριβές ποσό της μεταγραφής του στη Riverside. Όπως γράφει ο Laurent De Wilde στo βιβλίο του “Monk”, τέτοια ήταν η χαρά του Keepnews, που φωτοτύπησε την επιταγή, την κορνίζωσε και την κρέμασε στο γραφείο του! Η πρώτη του σκέψη για να μεταστρέψει την αρνητική εικόνα που είχε το νέο του απόκτημα ήταν να τον πείσει να ηχογραφήσει τη μουσική άλλων. Έτσι οι πρώτοι δίσκοι του στη Riverside ήταν το “Thelonious Monk Plays Duke Ellington” και το “The Unique Thelonious Monk”, ένα άλμπουμ με στάνταρντς.

Αλλά και συνεργάτες του Monk είχαν εκφραστεί αρνητικά για εκείνον. O Miles Davis για παράδειγμα σε μια κοινή τους εμφάνιση, μαζί με τον Charlie Mingus και τον Max Roach, του είχε πει να σταματήσει να παίζει γιατί όλα τα ακόρντα του ήταν λάθος. Και μια άλλη φορά τα έψαλε στον Weinstock που έφερε στο συγκεκριμένο gig έναν τόσο “άμουσο” άνθρωπο και του ζήτησε να πει στον Monk να μην παίζει όταν εκείνος σολάρει στην τρομπέτα. Αυτά σε συνδυασμό με τα αρνητικά σχόλια που είχε κάνει ο Miles για τη συνεργασία του Duke Ellington με τον Mingus και τον Roach (στο “Money Jungle”) έγιναν αφορμή για την ανοιχτή επιστολή του Mingus στον Miles Davis, συνοδευόμενη με τη φωτογραφία του Charlie Parker να κοιτά με λατρεία τον πιανίστα, ως απόδειξη της αξίας του δεύτερου, που είχε δημοσιευθεί τον Νοέμβριο του 1955 στο Downbeat.

Tags: