Ο χορός της Akua Dixon

Το τσέλο δεν ήταν ποτέ βασικό όργανο ούτε στα μικρά, ούτε στα μεγαλύτερα σχήματα της τζαζ, έπαιξε όμως τον ρόλο του στην εξέλιξή της. Αρχικά στα χέρια μουσικών που είχαν κύριο όργανο το μπάσο, όπως ο Oscar Pettiford, o Sam Jones, o Ray Brown, ο Ron Carter κι ο Dave Holland. Για να εμφανιστούν στη συνέχεια σπουδαίοι σολίστες του τσέλου όπως ο Abdul Wadud, o Hank Roberts, o Erik Friedlander και ο Ernst Reijseger.

H Akua Dixon μπορεί να έχει κυκλοφορήσει τρία μόνο άλμπουμ με το όνομά της, άλλα έχει προηγηθεί η πορεία της για δεκαετίες με το Quartette Indigo, το Uptown String Quartet και το Double Quartet του Max Roach και η συνεργασία της με μεγάλα ονόματα (Woody Shaw, Archie Shepp, James Brown, Betty Carter και πολλούς ακόμη).

Στο τρίτο της άλμπουμ, με τίτλο “Akua's Dance” εναλλάσσεται ανάμεσα στο τσέλο και το βαρύτονο βιολί και ανάμεσα σε δικές της συνθέσεις και διασκευές γνωστών κομματιών, χρησιμοποιεί δε δύο διαφορετικά rhythm section. Στα κομμάτια που παίζει τσέλο -που παραδόξως είναι τα λιγότερα- έχει μαζί της τον Russell Malone στην κιθάρα, τον Ron Carter στο μπάσο και τον Victor Lewis στα τύμπανα. Ο Malone κι ο Carter κάνουν πού και πού κανένα σύντομο σόλο, αλλά το τσέλο είναι σχεδόν μόνιμα μπροστά. Παίζει τη μελωδία, την εξελίσσει, σολάρει κατά βούληση και αφήνει την τριάδα ως επί το πλείστον σε συνοδευτικό ρόλο. Κορυφαίο από αυτά τα κομμάτια, αλλά και ολόκληρου του άλμπουμ, το “Afrika! Afrika”. Με μια μακροσκελή σόλο τσέλο εισαγωγή σε αργό τέμπο, το θέμα γίνεται όλο και πιο επιβλητικό, χάρη και στις βαθιές, μεγαλοπρεπείς δοξαριές του Carter στα πιο χαμηλά του ρετζίστρα, για να μετατραπεί σιγά σιγά σε έναν υμνητικό μαύρο χορό.

Στα υπόλοιπα κομμάτια, με τον Freddie Bryant στην κλασική κιθάρα, τον Kenny Davis στο μπάσο και τον Lewis να παραμένει στα τύμπανα, η Dixon καταπιάνεται με μεγάλη θεματική ποικιλία. Έντονο spiritual συναίσθημα στο παραδοσιακό “I'm Gonna Tell God All Of My Troubles”, άρωμα tango και μελαγχολική διάθεση στο “Akua's Dance”, μέσα στο mood του bebop με το “Dizzy's Smile”, ενώ με ένα απαράλλαχτο απ΄ την αρχή ως το τέλος φάνκι σχήμα στο μπάσο το “Don't Stop” επικεντρώνει στην αέναη ρυθμική κίνηση. Από τις καλύτερες επιλογές τής πολύ καλής αυτής δουλειάς οι διασκευές σε δυο πολύ πετυχημένα τραγούδια: το “The Sweetest Taboo” της Sade και το περίφημο “Throw It Away” της Abbey Lincoln. Στο πρώτο, χωρίς να απομακρύνεται πολύ από το θέμα, η Dixon βρίσκει συνεχώς τρόπους να παραλλάσσει και να εμπλουτίζει τη γνώριμη αισθησιακή μελωδία. Στο δεύτερο σε ρόλο τραγουδίστριας αυτή τη φορά, με τη σίγουρη, βαθιά και εκφραστική φωνή της είναι εξίσου πειστική σε ένα τόσο απαιτητικό τραγούδι, ενώ ο Bryant βρίσκει χώρο για το πιο όμορφο σόλο του στο άλμπουμ. 

http://akuadixon.com

Tags: