Dan Costa, Suite Três Rios

φωτ.: Θανάσης Μπαξόπουλος

 

Χωρίς να είναι βραζιλιάνος, ο πιανίστας Dan Costa κινείται σε οικείο έδαφος μέσα στο πλούσιο φάσμα της βραζιλιάνικης μουσικής. Με πατρική γλώσσα τα πορτογαλικά, μεγάλωσε σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες ακούγοντας και μελετώντας αυτή τη μουσική και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Σάο Πάολο. Έτσι το περιεχόμενο της πρώτης του ηχογράφησης φαίνεται να έχει προκύψει με απόλυτα φυσικό τρόπο.

Ο ίδιος ο τίτλος του άλμπουμ “Suite Tres Rios” (αναφέρεται στο φαινόμενο της συμβολής στον Αμαζόνιο των ποταμών Rio Negro και Solimões που για μερικά χιλιόμετρα γίνονται ένα διατηρώντας καθένας το δικό του ξεχωριστό χρώμα), όπως και οι τίτλοι των περισσότερων κομματιών που περιλαμβάνει (“Samba”, “Bossa Nova”, “Baião”, “Maracatu”) προβάλλουν αυτή την ιδιαίτερη σχέση.

Αν και δεν λείπουν η γρήγορη ρυθμική κίνηση και κάποιες φορές οι θεαματικές επιταχύνσεις, ο Costa με τις πρώτες ενδοσκοπικές συγχορδίες της εναρκτήριας σύνθεσής του “Alba” κάνει σαφές ότι δίνει προτεραιότητα στις λεπτές αποχρώσεις, στις εύθραυστες μελωδίες, στη χαμηλόφωνη, μελαγχολική ατμόσφαιρα. Προς αυτή την κατεύθυνση οδηγούν τα όργανα των έκτακτων συμμετοχών με τις οποίο επέλεξε να συμπληρώσει τον κορμό του γκρουπ του: το τσέλο του βετεράνου Jaques Morelenbaum, το βαρύτονο σαξόφωνο του Teco Cardoso, αλλά και τα κοντράλτο φωνητικά της Leila Pinheiro. Το βαθύ, αισθαντικό φύσημα του Cardoso δένει απαλά με το ντελικάτο άγγιγμα του Costa στο “Modinha” και οι σχεδόν ψιθυριστοί στίχοι από τη φωνή της Pinheiro με το τρομπόνι του Vittor Santos στο παλιομοδίτικο “Bossa Nova”. Ακόμη όμως και μετά τις δυναμικές εισαγωγές από τον πιανίστα στο “Baião” και από τα τύμπανα του Rafael Barata στο “Samba”, το πρώτο γίνεται αέρινο χάρη στην κιθάρα του Ricardo Silveira, ενώ στο δεύτερο το πιάνο δηλώνει τη μελωδία με τον πιο λυρικό τρόπο, για να την παραδώσει σε ένα ευφάνταστο παιχνίδισμα ανάμεσα στο τρομπόνι, το σαξόφωνο του Marcelo Martins και την κιθάρα του Silveira. Από τις καλύτερες στιγμές αυτού του σχετικά μικρής διάρκειας και συνεκτικού έργου είναι η χαριτωμένη μελωδία του “Maracatu”, το οποίο ανοίγει και κλείνει με σόλο κοντραμπάσο από τον Alberto Continentino.

www.dancosta.net

Tags: