MAE.SUN, “Vol. 1: Inter-be”

Στα είκοσι επτά της η σαξοφωνίστρια Hailey Niswanger φτάνει στην τέταρτη προσωπική της δουλειά με το Vol. 1: Inter-be”. Aυτή τη φορά υπογράφοντας όχι με το όνομά της, αλλά ως leader του γκρουπ MAE.SUN. Το “Confeddie” (2009), όπως και το “The Keeper” (2012) είχαν καθαρά ακουστικό ήχο και περιστρέφονταν γύρω από το bop, για να έρθει στη συνέχεια με το “PDX Soul” (2015) μια απότομη στροφή προς το funk και τη soul jazz και μια ακόμη αλλαγή κατεύθυνσης με αυτην εδώ την ηχογράφηση. Η ίδια θεωρεί ότι αποδεσμευμένη από στιλιστικούς περιορισμούς, απλά αφέθηκε να της βγουν οι επιρροές από τις διάφορες μουσικές που την περιβάλλουν, απελευθέρωσε το παίξιμό της και έφτασε σε ό,τι πιο ειλικρινές και αληθινό έχει κάνει μέχρι σήμερα.

Το αποτέλεσμα δικαιολογεί όσα λέει, αφού είναι το πιο ώριμο, ενδιαφέρον και ολοκληρωμένο άλμπουμ της ως τώρα. Ολοκληρωμένο με την έννοια ότι καθεμιά από τις οκτώ συνθέσεις της που περιλαμβάνονται στο “Inter-be”, θα μπορούσε κανείς να τη δει σαν μέρος μιας σουίτας που το διαπερνά το πνεύμα ενός διανοητή που την έχει επηρεάσει, του βιετναμέζου βουδιστή μοναχού και ακτιβιστή Thich Nhat Hanh.

Η δομή των MAE.SUN είναι μάλλον ασυνηθίστη, καθώς είναι ένα ηλεκτρικό σεξτέτο στο οποίο συνυπάρχουν τρία πολυφωνικά όργανα -βιμπράφωνο, πλήκτρα και κιθάρα με την Nikara Warren, τον Axel Laugart και τον Andrew Renfroe αντίστοιχα- δίπλα στο σοπράνο της Niswanger, το μπάσο του Aaron Liao και τα τύμπανα του David Frazier Jr. Τα περισσότερα κομμάτια έχουν έντονη ρυθμική κίνηση και ξεκινούν με οστινάτο γραμμές του μπάσου, στις οποίες έρχονται να προστεθούν τα υπόλοιπα όργανα, δημιουργώντας διαδοχικά ηχητικά στρώματα. Όπως το “Investigation of Reality”, που πατώντας σε δυνατό εν είδη drum 'n' bass ρυθμό καταλήγει σε ένα vamp που δίνει την ευκαιρία στον Frazier για ένα καταιγιστικό σόλο, ή το “Continuous Recognition” που κυλά σε ένα γκρουβ στο στιλ των Medeski, Martin & Wood. Από την άλλη υπάρχουν και τα πιο ενδοσκοπικά “Universal Harmony” και “Sun of Awareness” που έχουν ως σημείο εκκίνησης τη χαμηλόφωνη συνομιλία σοπράνο και πλήκτρων και το “Breathe”, το οποίο δίνει τον πρώτο λόγο στις όμορφες αντιχησεις του βιμπράφωνου και τα περασμένα μέσα από ηλεκτρονικά φωνητικά της Niswanger.

http://haileyniswanger.com

 

Tags: