Το κλικ που ισοπεδώνει τη μουσική

Τι κάνει την πλειοψηφία των κομματιών που ακούγονται σήμερα να μοιάζουν μεταξύ τους; Στο ερώτημα αυτό επιχειρεί να δώσει απάντηση ο session ντράμερ Greg Ellis (έχει συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα όπως ο Mickey Hart και ο Beck και έχει παίξει στα σάουντρακ πολλών κινηματογραφικών επιτυχιών) με το ντοκιμαντέρ του “The Click”. Για τα γυρίσματά του ταξίδεψε από την Ιαπωνία ως τη Νότια Αμερική και μίλησε με πολλούς ντράμερ, περκασιονίστες και μέλη κοινοτήτων στις οποίες τα κρουστά χρησιμοποιούνται με τελετουργικό τρόπο.

Το κλικ δεν είναι τίποτα άλλο από τον ήχο του ψηφιακού μετρονόμου που χρησιμοποιείται στα στούντιο για να κρατιέται το απόλυτα σωστό τέμπο. Αν και όπως γράφει η Shelby Hartman στο qz.com ο αρχικός στόχος του κλικ αυτού ήταν η ακρίβεια, ξαφνικά άρχισαν να περιμένουν από τους μουσικούς να ακούγονται μέσα στο στούντιο σαν μηχανές. Όταν ο τραγουδιστής άρχιζε να φαλτσάρει, ο παραγωγός μπορούσε να διορθώσει αυτόματα τη φωνή του και όταν ο μπασίστας δεν ήταν ακριβώς στο τέμπο, μπορούσε να επεξεργαστεί τα μέρη του με το κατάλληλο πρόγραμμα. Αυτό φυσικά στην περίπτωση που χρησιμοποιεί μουσικούς και όχι έτοιμους ήχους προετοιμασμένους από υπολογιστές, όπως γίνεται κατά κόρον στην ποπ και το χιπ χοπ. Με αποτέλεσμα να μη ζητιέται πια από έμπειρους ντράμερ όπως ο Ellis να παίξουν σε ένα  ολόκληρο κομμάτι, άλλα να ηχογραφήσουν λίγα μέτρα που θα επαναλαμβάνονται μηχανικά με copy – paste. Κάτι που το προτιμούν οι παραγωγοί, οι οποίοι μέσα από έναν υπολογιστή έχουν δεκάδες επιλογές για να επεξεργαστούν αυτόν τον ήχο. “Το λάπτοπ είναι το φολκ όργανο της εποχής μας” λέει ο ηχολήπτης Robert Margouleff.

Η μηχανοποίηση της μουσικής συνεχίζεται όμως και μετά το στούντιο και το αποτέλεσμα μοιάζει με μια παλέτα στην οποία έχουν απομείνει μόνο τα βασικά χρώματα. Καθώς τα αρχεία συμπιέζονται για να μετατραπούν στην κατάλληλη μορφή για κάθε συσκευή αναπαραγωγής, ένα μεγάλο μέρος της πληροφορίας χάνεται. Προκειμένου τα αρχεία αυτά να παιχτούν από κινητά, τάμπλετ και μικροσυσκευές, κόβονται συχνότητες από την κιθάρα, το μπάσο, τα τύμπανα κι αυτό που απομένει είναι κάτι ηχηρό και μονότονο που έχει μικρή σχέση με την αρχική πρόθεση του μουσικού δημιουργού.

“Δεν γνωρίζουμε αν η μουσική που δημιουργείται από πραγματικά όργανα έχει πιο θεραπευτικές δυνατότητες” καταλήγει στο άρθρο της Hartman ο νευροβιολόγος Daniel Levitin. “Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι είτε δημιουργείται με ένα κλικ είτε όχι, ένας σταθερός ρυθμός είναι πιο πιθανό να εκστασιάσει τους ανθρώπους γιατί οι νευρώνες του εγκεφάλου μας αρχίζουν να πυροδοτούνται σε συγχρονισμό με το μπιτ”.

Tags: 
Video: